غزل شمارهٔ ۴۱۹

وصال او (معشوقه) از عمر جاودانه بهتر است. خداوندا به من «آن» را بده که من خودم می‌دانم «آن» بهتر است... یا... خداوندا به من آن‌چیزی را عطا کن که تو می‌دانی همان بهتر است... یا ... وصال خداوند از عمر جاودانه بهتر است. خداوندا به من مرگ را ببخش که مرگ بهتر است.

او به من زخم زد و به هیچ‌کس نگفتم که بهتر است راز دوست را از دشمنی پنهان کنی (باز با اینکه زخم بر من زد که کار دشمنان است، همچنان دوست‌تر از خیلی‌ها می‌دانمش).

با حسرت بندگی کردن اگر بر این آستانه و درگاه بمیری، به جان او قسم که از پادشاهی بر جهان بهتر است.

شما را به خدا قسم می‌دهم، از طبیب من بپرسید که بالأخره کِی این ناتوان بهتر خواهد شد؟ 

گلی که زیر پای سرو ما (معشوق و محبوب) خاکسار شد، فکر نکن خاک شد و بی‌مقدار شد، خاکش حتی بهتر از خون ارغوان است.

ای زاهد، مرا به بهشت دعوت نکن؛ که این رخساره و زیبایی از تمام آن بوستان بهتر است (نکتهٔ گفتنی این است که در معنی کردن شیرینی تناسب و بلاغت شعریِ انتخاب کردن یک سیب و رها کردن یک باغ از بین می‌رود).

ای دل، همیشه از درگاه او طلبکار و نیازمند باش، چرا که او دولتی جاودانه دارد و نعمت و خوشبختی جاودان در انتظار توست.

ای جوان، از نصیحت‌های پیران سرپیچی نکن. چرا که رأی و نظر پیران از بخت جوانی تو بهتر است.

شبی کسی به من می‌گفت که چشم هیچکس از مرواید و گوشوارهٔ بندگی‌ای که در گوش من است، زیباتر و بهتر ندیده است (شنیدن این نکته را با وجود تاریکیِ شب هم بسنجید)

اگرچه زنده‌رود آب حیات به شمار می‌آید، ولی اجالتاً شیراز ما از اصفهان بهتر است.

سخنی که از دهان دوست شنیده شود مانند شکر است اما گفتهٔ حافظ از آن نیز، بهتر.