غزل شمارهٔ ۴

ای بادِ صبا! لطفی کن (به ملایمت) به آن غزالِ رعنا بگو که تو باعث شده‌ای که ما سر به کوه و بیابان بگذاریم. تو ما را در کوه و بیابان رها کرده‌ای.

چرا شکرفروش احوالی از طوطیِ شکرخا نمی‌پرسد و از او دل‌جویی نمی‌کند؟ چرا سراغی نمی‌گیرد که بداند او کجاست؟

ای گُل! تکبّر و نخوتی که از زیبایی به تو دست داده باعث شده که احوالی از بلبلِ شیدایِ خودت نپرسی؟ یا به عبارتی: حتما زیبایی‌ات تو را مغرور کرده که از من سراغی نمی‌گیری.

با اخلاقِ نیکو و ملاطفت و نرمی و مهربانی می‌توان اهلِ نظر را صید کرد. پرندهٔ دانا را نمی‌توان با به بند کشیدن و در دام انداختن گرفت.

نمی‌دانم که چرا آدم‌های بلند قد و سیاه چشم و ماه سیما، رسم و آئینِ دوستی ندارند.

وقتی که با یارِ خودت می‌نشینی و باده می‌نوشی، دوست‌دارانت را در یاد داشته باش و فراموش نکن! که باد را در می‌نوردند. جز باد چیزی به دست ندارند.

به‌جز این مقدار، نمی‌توان عیبی برای تو بر شمرد که برایِ رویِ زیبا، روشِ مهر و وفا نیست. مهر و وفا برای زیبارویان قرار داده نشده است. یا: در قضیهٔ جمالِ تو، به‌جز این (قَدَر و تقدیر) که مهر و وفا برای روی زیبا وضع نشده، به چیزِ دیگری نمی‌شود عیب گفت و ایراد گرفت. یعنی به قَدَر ایراد می‌گیرد نه به جمال.

عجیب نیست اگر نغمه‌ای که سیارهٔ زهره (معروف به مطرب و نوازنده فلک) بر روی شعر حافظ می‌نوازد، مسیحا را در آسمان به رقص بیاورَد.