غزل شمارهٔ ۳۶۸

هوش مصنوعی: بیا تا از درِ میخانه وارد شویم و به دنبال دوست بگردیم و از او بهره‌ای ببریم.

هوش مصنوعی: ما هیچ راهی برای رسیدن به هدف‌های معنوی و عشق الهی نداریم، جز اینکه با فروتندی و درخواست از درگاه معشوق، از میکده و عشق واقعی طلب کنیم.

هوش مصنوعی: اگرچه اشک‌های ما آلوده و جاری هستند، اما ما به خاطر رسالت و هدفی پاک در جستجوی او هستیم.

هوش مصنوعی: اگر داغ و دردِ عشقِ تو بر دل‌مان سنگینی کند، ما را حکمی نمی‌باشد که این احساس را بپذیریم. اگر غمِ تو منجر به رنج و ستمی شده باشد، ما طالب این رنج نخواهیم بود.

هوش مصنوعی: نقطهٔ خالِ تو را نمی‌توان بر روی چشم‌ها کشید، مگر اینکه از شخصی که در زمینۀ دیدن ماهر است، کمک بگیریم.

هوش مصنوعی: دل به زیبایی و چهرهٔ دل‌ربای تو خوش می‌کند و از لب‌های شیرینت می‌خواهد که با لبخندت، لذتی بیشتر به او ببخشی.

هوش مصنوعی: من به دنبال این هستم که نسخه‌ای از عطری که دلِ بی‌تاب را آرام کند، از نوشته‌های تو بردارم.

هوش مصنوعی: چون نمی‌توان غم تو را پیدا کرد، جز در دل‌های شاد ما، به امید غم تو، شادی را جستجو می‌کنیم.

هوش مصنوعی: به مدت طولانی درِ مدرسه نشسته‌ای؛ بهتر است بلند شوی و از درِ میخانه، یعنی مکان خوشگذرانی و آزادی، درخواست تو را طلب کنیم.