غزل شمارهٔ ۳۵۶

اگر روزی از دستم برآید و بتوانم که با یار بنشینم؛ مست وصالش می‌شوم و از گلزار زیبای لذت، گُل خواهم چید.

شراب تلخ دین‌بر‌باد‌ده، بنیادم را خواهد بُرد؛ لب را بر لبم بنه ای ساقی و جانم را بستان.

شاید از این سودا و خیال دیوانه‌شوم زیرا شب و روز با ماه هم‌سخن هستم و فرشته در خواب می‌بینم!

لب تو نُقل و شیرینی به مستان داد و چشمت باده به می‌خواران؛ منم که از نهایت بی‌بهرگی و ناامیدی نه به آن می‌رسم نه به این.

وقتی‌که هر کمتر خاکی از تو فیض و بهره‌ای بُرد؛ از من نیز یادی کن که خدمتکار و ارادتمند دیرین هستم.

نه هرکس که نظمی سرود کلامش دلپذیر و دلنشین شد؛ تذرو عالی و شگرف را من شکار می‌کنم که شاهینی تیزپرواز هستم.  (تذرو نام پرنده‌ای است)

اگر باور نمی‌کنی که در نقش و نقاشی همچون مانی هنرمندم، برو از صورتگران و نقاشان زُبده چین بپرس.

وفاداری و راستگویی کار هرکسی نیست؛ بنده آصفِ ثانی جلالُ الحقِ و الدینم

رموز و اسرار مستی و رندی را از من بشنو نه از واعظ و شیخ؛ زیرا که هردَم‌، جام باده به‌دست‌، هم‌نشین ماه و پروین هستم.