غزل شمارهٔ ۳۴۸

هوش مصنوعی: می‌خواهم چشمانم را مانند دریا وسیع و عمیق کنم و صبرم را به بیابان رها کنم. در این میان، دل خود را به دریا بسپارم.

هوش مصنوعی: از دل پر از ناراحتی گناهکار، آهی می‌کشم که بتواند آتش را در گناه آدم و حوا بیفکند.

هوش مصنوعی: دلشاد بودن به این است که معشوق در کنار ما باشد. من تلاش می‌کنم تا خود را به آن‌جا برسانم و در کنار او باشم.

هوش مصنوعی: بند قبا را بگشا ای ماه مانند خورشید، تا من نیز مانند زلف‌های تو، عشق و شوق خود را به نمایش بگذارم.

هوش مصنوعی: زندگی بر من سخت و پر از مشکلات بوده است، بگذار جرعه‌ای بنوشم تا بتوانم با شادی و مستی، تمام این زخم‌ها و عذاب‌ها را فراموش کنم و به تو نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: من یک جرعه از شراب را بر این تختِ روان می‌ریزم و صدای چنگ را در این گنبدِ مینا پخش می‌کنم.

هوش مصنوعی: حافظ می‌گوید که تکیه بر روزهای آینده اشتباه و خطاست. چرا باید لذت و خوشی امروز را به فردا منتقل کنم و از آن محروم بمانم؟