غزل شمارهٔ ۳۲۷

هوش مصنوعی: من با محبوبم عهد کرده‌ام که تا وقتی در بدنم زندگی می‌کنم، محبت و طرفداری از او را همچون جان خودم در نظر بگیرم.

هوش مصنوعی: من از آن شمع کوچک در تنهایی خود، روشنی و صفای خاطر می‌جویم و نور چشم و دل را از آن ماه زیبا و دلربا دارم.

هوش مصنوعی: وقتی که در تنهایی به آرزوها و خواسته‌های قلبم می‌پردازم، دیگر به بدگویی‌های دیگران اهمیتی نمی‌دهم و در جمع نمی‌زنم که دلم نسبت به آن‌ها نگرانی داشته باشد.

هوش مصنوعی: در خانه‌ام درخت سرو بلند و زیبایی وجود دارد که سایه‌اش برایم آرامش و راحتی بیشتری نسبت به درختان باغ و چمن‌زارها به ارمغان می‌آورد.

اگر صد لشکر از زیبارویان بخواهند به قصد دل من کمین کنند، اما به لطف و نعمت خداوند، من بتی دارم که می‌تواند تمام آن لشکرها را شکست دهد.

هوش مصنوعی: نیکوست که من با انگشتری از یاقوت، ادعای قدرت سلیمانی کنم، چرا که اگر نام بزرگ خداوند به من تعلق داشته باشد، از اهریمن چه باکی دارم؟

هوش مصنوعی: ای پیر دانا، لطفاً به رفتار من در میخانه ایراد نگیر، زیرا من در دل خود، کسی را دارم که به عهد و پیمان وفا نمی‌کند و از نوشیدن دست کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: ای رفیق، امشب وقتی که در کنارم هستی، چشمت را ببند و به خدا فکر کن، چرا که من با او در دل خود حرف‌ها و رازهای زیادی دارم که با زبان خاموش می‌گویم.

هوش مصنوعی: وقتی در فضای خوشبختی و موفقیتش قدم می‌زنم، با شکرگزاری از این وضعیت نه به لذت‌های دنیوی فکر می‌کنم و نه به زیبایی‌های دیگر.

هوش مصنوعی: حافظ در جمع دوستانش به خاطر زیرکی و تیزهوشی‌اش شناخته شده است، اما برای او مهم نیست چون در این دنیا، شخصیتی به نام قوام‌الدین حسن دارد که برایش ارزشمند است.