غزل شمارهٔ ۲۹۶

هوش مصنوعی: اگر سرنوشت مساعد باشد، من دامانش را به دست خواهم آورد. اگر او مرا به درون کشد، شادی بزرگی خواهد بود و اگر او مرا بکشد، این باعث افتخار من خواهد بود.

هوش مصنوعی: طرف کرم و بخشش از هیچ‌کس نیست، هرچند دل پرامید من درباره‌اش صحبت می‌کند، داستان من به همه‌جا می‌رسد.

هوش مصنوعی: از حالت ابروهای تو هیچ تغییر و بهبودی به وجود نیامد و افسوس که در این فکر اشتباه، زندگی گرانبهای من هدر رفت.

هوش مصنوعی: ابروی دوست چه زمانی می‌تواند به عنوان دستکشی برای خیال من باشد؟ هیچ‌کس از این کمان، تیر آرزو را به هدف نزد.

هوش مصنوعی: برخی از فرزندان ناپسند، به خاطر محبت و محبت من، یاد پدر را نمی‌کنند و در عوض فقط به ناز و لطافت کار می‌کنند.

هوش مصنوعی: من در خیال خود به زندگی زاهدانه‌ای مشغول بودم و در گوشه‌ای نشسته بودم. اما جالب اینجاست که از هر طرف، موسیقی و آواز به گوشم می‌رسید و مرا به وجد می‌آورد.

هوش مصنوعی: زاهدان بی‌خبراند، به خویش نخواهید گفت که مستِ قدرت محتسب نباشید، شراب بده و نترس.

هوش مصنوعی: صوفی شهر را ببین که چطور لقمه‌ای مشکوک را می‌خورد و این باعث می‌شود که همانند حیوانی که علف‌های خوب می‌خورد، به طوری عجیب و بی‌نهایت دراز شود.

هوش مصنوعی: اگر حافظ به سفر برود و در مسیر خاندان نیکو، با صدق او را بدرقه کنند، تلاش و کوشش کسانی همچون شحنه‌های نجف هرگز از یاد نمی‌رود.