غزل شمارهٔ ۱۸۳

دیشب در هنگام صبحدم از غصه آزادم کردند، و در آن تاریکی شب، آب زندگانی به‌من نوشاندند.

مرا از نور و پرتو «ذات» مست و بی‌خود کردند، مرا باده‌ای از جام و قدح «تجلّی صفات» دادند.

چه سحر فرخنده و بی‌نظیری بود، آن «شب قدر» که این مژده و هدیه نو را به‌من دادند.

از این پس، رخ من و آینه وصف جمال و زیبایی است؛ زیرا درآنجا خبر از «جلوه ذات» به‌من دادند.

اگر من به‌آرزو رسیدم و شاد گشتم عجب نیست؛ زیرا مستحق و نیازمند بودم و این‌ها را به زکات به‌من دادند.

هاتف و آواز غیب، آن‌روز به من مژده این پیروزی و نیکبختی را داد که در آن جور و سختی‌، به‌من صبر و ثبات داده‌بود.

این همه لطافت و زیبایی که در سخن و شعر من هست؛ اجر و پاداش صبری‌ست که‌ از آن شاخ‌نبات به‌من بخشیدند.

از بلند‌نظری و دعای حافظ و عابدان سحرخیز بود که از بند غم ایّام مرا نجات دادند.