غزل شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: زندگی بدون زیبایی محبوب، هیچ جذابیتی برای کسی ندارد. هر کسی که این زیبایی را ندارد، واقعاً هیچ چیزی برای زندگی ندارد.

هوش مصنوعی: من با هیچ‌کس نشانی از آن دلبر نداشته‌ام، یا من خبر ندارم یا او نشانه‌ای از خود ندارد.

هوش مصنوعی: هر قطره‌ی شبنم در این مسیر، مانند دریایی از آتش و احساسات عمیق و سوزان است. افسوس که این راز و معما قابل توضیح و فهم نیست.

هوش مصنوعی: ای راهنما، کاری نکن که موقعیت آرامش و راحتی را از دست بدهیم، چون این مسیر پایان و حدی ندارد و ادامه خواهد داشت.

هوش مصنوعی: آواز ساز خمیده تو را به خوشی دعوت می‌کند، پس به نصیحت‌های پیران گوش کن که هیچ ضرری برایت ندارد.

ای دل، زیرکی و رندی را از محتسب یاد بگیر که مست است اما هیچ کس در این مورد به او شک نمی‌کند.

هوش مصنوعی: وضعیت ثروت و دارایی قارون، که روزگاری در اوج بود، اکنون به باد رفته است. این را برای دل خود به خاطر بسپار تا هیچ ثروتی در دل پنهان نکنم.

 اگر‌ محافظِ تو ادعای عاشقی و دلبستگی به تو می کند، تو اسرار عشق و عاشقی ات را به او نگو، زیرا او رازهای تو را فاش میکند و به همه می گوید.

هوش مصنوعی: هیچ کس در دنیا بنده‌ای مثل حافظ ندارد، چرا که تو شاهی و هیچ کس در جهان مثل تو نیست.