شمارهٔ ۶۸ - گر تو طلبی داری

هوش مصنوعی: اگر خواهان چیزی هستی، باید شب‌ها بیدار باشی و با یاد خدا در تنهایی ارتباط برقرار کنی.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، از هر ذره‌ای خود را به شما نشان می‌دهد؛ هم در شرق و هم در غرب. تنها یک چشم بینا لازم است که این زیبایی را ببیند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که به دنبالش بودی، برای تو آماده کرد. اما تو هیچ نمی‌گویی که آن خالق و سازنده این چیزها کجاست؟

هوش مصنوعی: به خاطر اشتباهات زیادی که کردی، از پیامدهای اعمالت نترسیدی. حالا که شب‌ها به عذاب خود فکر می‌کنی، چرا نمی‌گویی و نمی‌نالیده؟

هوش مصنوعی: وقتی تو ای خداوند صدا می‌زنی، ما به تو پاسخ می‌دهیم و خود را تسلیم می‌کنیم. این محبت‌ها و نوازش‌ها، جز برای تو، چه کسی دیگر را داریم؟

هوش مصنوعی: اگر تو بر خود رحم نکنی، من چرا باید به تو رحمت کنم؟ آیا غیر از لطف و مرحمت ما، کسی دیگری به فریب‌کاران کمک می‌کند؟

هوش مصنوعی: هیچکس جز من نه می‌تواند به خوبی ببیند و نه بشنود؛ پس کسی را پیدا نمی‌کنی که مانند من بتواند بیننده و شنونده باشد.

هوش مصنوعی: من آغاز و پایان همه چیز هستم، من نمایان و پنهان هستم. تمام وجود، من هستم و کسی جز من وجود ندارد. اگر حرفی هست، فقط او را نشان بده.

هوش مصنوعی: من به قدری در معرض دید هستم که دیگران نمی‌توانند مرا ببینند، این را می‌دانم. حالا بگو که نشانه‌ات کجاست؟

هوش مصنوعی: اصل و ویژگی‌های وجود من مانند خلق و ظاهر شدن است. هرگاه تو به این موضوع توجه کنی، متوجه می‌شوی که من همان مظهر چیزها هستم.

هوش مصنوعی: ای دوست، محیی‌الدین می‌گفت که ای عاشق، اگر خواهان چیزی هستی، پس چرا شب‌ها بیدار نمی‌مانی؟