شمارهٔ ۶۴ - ناله های من

هوش مصنوعی: من که بدون عشق و زیبایی خودم زنده هستم، اگرچه از این دنیا بروم، باز هم قلبم مرا به یاد خودم می‌اندازد.

هوش مصنوعی: نه در خانه کسی جایی دارم، و نه می‌توانم حتی یک لحظه در خانه خودم باشم.

هوش مصنوعی: ای کسی که از عشق محبوب و سختی‌های زندگی شکایت می‌کنی، به من نگاه کن و شکرگزاری خدای را به خاطر وجود خودت فراموش نکن.

هوش مصنوعی: اگر عشق در دل من بیشتر نمی‌بود، به جان خودم فکر می‌کردم و به حال و هوای خودم می‌اندیشیدم.

هوش مصنوعی: وقتی که قدم بر سر کوی تو گذاشتم، بدون اراده چشمانم را به توتیای عشق تزیین می‌کنم و خاک پای تو را با افتخار خواهم ساخت.

هوش مصنوعی: هر بار که به شدت گریه می‌کنم، چنان بی‌حال و بی‌هوش می‌شوم که به سختی به خودم می‌آیم. اما هر بار که به هوش می‌آیم، صدای ناله‌ها و گریه‌های خود را می‌شنوم.

هوش مصنوعی: هرکسی که به تو عشق ورزد، در دنیا به خاطر خودش تو را خواهد خواست، نه به خاطر کسی دیگر. فقط کسی که حقیقی و زنده است، به خاطر تو به دنیا آمده و زندگی می‌کند.