شمارهٔ ۶۴ - در غزل است

هوش مصنوعی: آن نوار نازک و روشن که بر گوش ماه دیده می‌شود، ناشی از شب است و همچون زره‌ای بر آن قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: درد و غم عاشقان بی‌تاب و شکیبایی، برای کسانی که احساسی ندارند، غمی نخواهد بود.

هوش مصنوعی: ای روزگار، تو با من در سختی‌ها همراهی می‌کنی و هر روز بر مشکلات و فتنه‌ها می‌افزایی، مانند دو دوست که در کنار هم قدم می‌زنند.

هوش مصنوعی: از خجالت و زیبایی تو، همه‌ی زیبا رویان مانند نقوش دیوار، ساکت و بی‌صدا هستند.

هوش مصنوعی: در حال حاضر که مردم شادابی و لذت را جستجو می‌کنند، از محبت و ابراز عشق دریغ نکن.

هوش مصنوعی: دوستان گفتند که در اینجا بوسه‌ای جایز نیست، اما ای دوست، تو خوب ببین و تلاش کن.

هوش مصنوعی: گفتی امروز به حرف من گوش می‌دهی، اما اگر دیشب وعده‌ام را زیر پا گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: به عشق کسی اعتماد نکن، چرا که این "ه" ضعیف و ناتوان، فقط یک علامت است که بر روی گوش او قرار دارد.

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است تو را یک بار فراموش کرده باشم، اما یاد تو حال من را به هم می‌زند و من همچنان به تو نیاز دارم.