طهمورث

هوشنگ پسری باهوش به نام طهمورث داشت که به طهمورث دیوبند معروف بود.

پس از هوشنگ طهمورث بر تخت نشست و شاه شد.

موبدان و لشکریان را خواست و برای آنها سخنرانی خوبی کرد.

گفت که امروز من شایستهٔ پادشاهی هستم.

تا جهان را با تدبیر و دور اندیشی از پلیدی ها پاک نکنم زمانی استراحت نخواهم کرد.

دست دیوها را از همه جا کوتاه می‌کنم تا پادشاه جهان من باشم.

چیزهایی را که سودمند بیابم معرفی می‌کنم و گسترششان می‌دهم.

او نخ‌ریسی را پشم گوسفندان بنیان نهاد.

هم برای لباس و هم برای فرش و زیرانداز ابداعات و کارهای جدید کرد.

حیوانات تیزرو را اهلی کرد و به مردم آموخت که به آنها از کاه و سبزه و جو غذا بدهند.

از حیوانات وحشی تندرو سیاه‌گوش و یوزپلنگ را انتخاب کرد.

آنها را اسیر کرد و از کوه و دشت به شهر آورد.

از پرندگان، شاهین و بازِ شکاری را انتخاب کرد.

آنها را آموزش داد و جهان، از این کار او در شگفت ماند.

بعد از این کار مرغ و خروس را که وقت سحر صدا می‌کنند ...

... آورد و به مردم معرفی کرد و از آنها استفادهٔ مفید کرد.

به مردم گفت که از این حیوانات مراقبت کنند و جز با آواز نرم آنها را صدا نزنند.

به مردم گفت که این نعمت‌ها را در نظر داشته باشید و خدا را شکر کنید.

زیرا خداوند ما را بر حیوانات برتری داد. شکر خدایی که به ما راه و روش این کار را نشان داد.

او وزیری پاک داشت که خوب فکر می‌کرد و فکرش به کارهای بد نمی‌رفت.

نام او شهرسپ بود و جز به نیکی گامی برنمی‌داشت.

شهرسب روزها غذا نمی‌خورد (روزه‌داری می‌کرد) و شب‌ها را به عبادت بیدار می‌ماند.

همه دوستش داشتند. روزه و نماز شب از او به یادگار مانده است.

برای شاه سرمایه و برای بدخواهان مانع محسوب می‌شد.

شاه را به نیکی راهنمایی می‌کرد و نیتش پاک و نیکو بود.

شاه چنان از بدی پاک شد که از او فرهٔ ایزدی تابیدن گرفت.

او زمانی که بر اسب تیزرو می‌نشست می‌توانست شیاطین را صید کند.

وقت به وقت اسبش را زین می‌کرد و در تمام جهان می‌تاخت.

دیوها زمانی که رفتار او را دیدند شروع به نافرمانی از او کردند.

دیوها جمع شدند تا او را از پادشاهی خلع کنند.

وقتی طهمورث از این کار دیوها باخبر شد عصبانی شد و بساطشان را جمع کرد.

با تکیه بر شکوه خدادادی کمر به تنبیه آنها بست و گرز سنگینش را برداشت.

دیوها و افسونگران سپاهی بزرگ درست کردند.

یک دیو سیاه فرمانده و پیشرو آنها شد و در حالی که نعره می‌کشیدند به جنگ آمدند.

طهمورث به جنگ دیوها رفت.

با تک تک دیوها جنگ کرد و آنها را در کمترین زمان شکست داد.

دو سوم آنها را با جادوگری اسیر کرد و یک سوم آنها را با گرز کشت.

وقتی دیوان اسیر شدند از او امان خواستند.

گفتند که ما را نکش تا مهارتی را به تو بیاموزیم که به کارت می‌آید.

طهمورث امانشان داد که تا مهارتشان را آشکار کنند.

وقتی دیوها آزاد شدند به ناچار آنچه را قول داده بودند انجام دادند.

دیوها به طهمورث نوشتن را آموختند و دل او را به دانش شاد کردند.

نه تنها یک روش نوشتن بلکه سی روش نوشتن به زبانهای مختلف را به او یاد دادند.

نوشتن به همهٔ زبانهایی که اسمشان را شنیده‌ای به او یاد دادند.

طهمورث سی سال بعد از آن هم انواع ابداعات و اختراعات جدید کرد.

سرانجام او هم از دنیا رفت اما ابداعات او به یادگار ماند.