بخش ۲

اکنون می‌خواهم داستانی از گفته‌های باستان را بسُرایم. (پیوستن: سرودن-به نظم درآوردن ، متصل کردن)

ای پسر گوش کن و ببین که روزگار چه بازی ای با زندگی سام کرده است 

هوش مصنوعی: سام فرزندی نداشت، اما دلش در پی جستجوی کام و خوشی بود.

زنی زیبا در حرم او بود که چهره‌اش چون گل و مویش چون مشک خوشبو بود.

سام امید داشت از آن زن فرزندی به دنیا بیاید که زیبا و نیرومند باشد.

 زن از سام باردار شد . آن بار گران‌بها حسابی بر او سنگینی می‌کرد.

پس از مدتی، زاده‌ای پدید آمد درخشان چون خورشید.

چهره‌اش درخشان بود، اما تمام موهای سرش سپید بود.

چون پسر با آن چهره زاده شد، یک هفته کسی جرئت نکرد خبر را به سام بگوید.

تمام اهل شبستان، نگران و درمانده، دور آن نوزاد جمع بودند.

هیچ‌کس جرئت نداشت به سام بگوید که فرزندش با موی سپید به دنیا آمده است.

دایه‌ای شجاع و نیرومند جلو آمد.

به سام درود فرستاد و گفت شاد باشی و دل دشمنانت بریده باد.

پشت پردهٔ تو فرزندی پاک از زنی زیباروی به دنیا آمده است.

بدنش مثل نقره و چهره‌اش چون بهشت است و هیچ نقصی ندارد.

تنها عیب این پسر، سپیدی موهایش است و قسمت (سرنوشت) تو نیز همین است. (آهو=آک: عیب - نقص)

سام از تخت پایین آمد و شتابان به سوی نوزاد رفت.

هوش مصنوعی: وقتی پدر فرزندش را دید که موهایش سفید شده، از زندگی کاملاً ناامید و مأیوس شد.

به سمت آسمان سر بلند کرد و از خداوند با فریاد دادخواهی کرد.

ای کسی که بالاتر از نقص و عیب هستی، خوبی به دلیل خواست تو بیشتر می شود.

اگر من گناه بزرگی کرده‌ام یا راه شیطان را پیش گرفته‌ام

هوش مصنوعی: از خداوند می‌خواهم که در خفا، اشتباهات و خطاهایم را ببخشد.

هوش مصنوعی: روح من از شرم به شدت مضطرب است و در دل من مانند خون داغ به جوش می‌آید.

اگر بزرگان بپرسند، دربارهٔ این کودک بد نشان چه بگویم؟

هوش مصنوعی: می‌خواهم بگویم که این موجود عجیب و غریب چه چیزی است؟ آیا پلنگی با دو رنگ است یا اینکه شبیه پری‌هاست؟

از این ننگ، ایران را ترک می‌کنم و دیگر این سرزمین را نمی‌خواهم.

دستور داد کودک را بردارند و از آن سرزمین دور کنند.

او را به جایی بردند که آشیانهٔ سیمرغ بود، جایی ناآشنا برای کودک.

کودک را بر کوه گذاشتند و رفتند؛ زمان زیادی گذشت.

آن کودک بی‌گناه هنوز خوب و بد را تشخیص نمی‌داد.

پدر پیوند و مهر پدری را خوار شمرد و به نوزاد خود ستم کرد.

حالا داستانی را روایت می‌کنم از این شیر نر (سیمرغ) که چگونه این کودک را با شیر پرورش داد.

اگر من این‌همه رنج برای تو کشیده بودم، تو هرگز سپاسی از من نمی‌کردی.

تو مرا می‌شناسی و با من پیوند داری؛ اگر از من جدا شوی، دلم می‌شکند.

وقتی جوجه‌های سیمرغ گرسنه شدند، سیمرغ شتابان به پرواز درآمد.

کودکی گریان دید و زمین زیر پایش چون دریایی خروشان به نظر آمد.

گهواره‌اش خار بود، دایه‌اش خاک؛ بی‌لباس و بی‌شیر مانده بود.

گرداگردش خاک تیره بود و خورشید بالای سرش می‌تابید.

کاش پلنگ پدر و مادرش بود، تا دست‌کم سایه‌ای از آفتاب می‌یافت.

سیمرغ از آسمان فرود آمد و کودک را با چنگال از سنگ داغ برداشت.

شتابان او را به کوه البرز برد؛ جایی که آشیانه و جایگاهش بود.

سیمرغ، زال را نزد فرزندانش برد تا او را بخورند و هیچ توجهی به زاری آن کودک نکنند. (بشکردن: شکار کردن)

ولی خداوند نیکی بخش به او رحم کرد؛ که زال عمرش به دنیا بود. (نباید از دنیا می رفت)

سیمرغ و جوجه‌هایش به کودک نگریستند در حالی که اشک می‌ریختند.

شگفت‌زده و با مهر به چهرهٔ زیبایش خیره ماندند.

سیمرغ لطیف‌ترین شکار را برایش برمی‌گزید تا بی‌شیر نماند.

به این شکل سال‌ها گذشت تا دانای جهان راز را آشکار کرد.

هوش مصنوعی: وقتی آن کودک با استعداد بزرگ شد، بر فراز کوه، روزگاری سپری شد.

او مردی بلندبالا و استوار چون سرو شد؛ شانه‌هایی پهن و کمری باریک داشت.

هوش مصنوعی: نشانه‌های او در دنیا، چه خوب و چه بد، هیچگاه پنهان نمانده و به طور پراکنده مشخص شده‌اند.

هوش مصنوعی: به سام نریمان خبر رسید که فرزند نیکوی او دارای ویژگی‌های برجسته و شایسته‌ای است.

هوش مصنوعی: یک شب، دل داغ‌دیده‌ای در خواب بود و از کارهای روزگار ناراحت و آشفته شده بود.

در خواب دید که یکی از هندوستان سوار بر اسبی تند و تیز در حال دویدن است.

او را به فرزند برومندش مژده داد.

وقتی که بیدار شد موبدان را صدا کرد و در مورد خوابش با انها سخن گفت.

هوش مصنوعی: در این داستان چه می‌گویید؟ آیا با عقل و درایت شما بر این موضوع توافق دارد؟

هر کسی، چه پیر و چه جوان، زبان به سخن گشود و حرفش را به پهلوان زد.

چه شیر و پلنگ بر سنگ و خاک و چه ماهی و نهنگ در دریا 

هوش مصنوعی: همه افراد تلاش می‌کنند تا کودکان را بزرگ کنند و پرورش دهند و در این کار به خدای بزرگ شکر و ستایش می‌گویند.

تو پیمان خوبی را شکسته ای و این چنین بچه بی گناه را رها کرده ای

هوش مصنوعی: هم اکنون به خداوند روی آور و از او طلب بخشش کن، زیرا اوست که در راه نیکوکاری راهنمای تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: زمانی که شب تاریک شد، اندیشه‌های دلش به خواب آمدند و به سرعت او را فرا گرفتند.

هوش مصنوعی: در خواب دید که از کوه هندوستان، پرچمی بلند و برافراشته شده است.

هوش مصنوعی: یک جوان زیبا و شجاع ظهور کرد که دارای قدرت و وقار زیادی بود.

هوش مصنوعی: شخصی با دست چپ خود به سمت یک موبد اشاره می‌کند و در سمت راستش فردی دانا و معروف قرار دارد.

هوش مصنوعی: یک نفر پیش سام آمد و از آن دو مرد سخن گفت، اما با لحنی بی‌احساس و سرد.

هوش مصنوعی: ای مرد شجاع، دل و چشمانت را از شرم خداوند پاک کن و پاکی را در اندیشه خود بگنجان.

هوش مصنوعی: شاید تو را دایه‌ای مانند مرغی پرورش دهد، پس چرا باید این پهلوانی را داشته باشی؟

هوش مصنوعی: اگر آهو، شجاعت و زیبایی داشته باشد، موی سپید تو نیز به مانند ریش و موی سر، به اندازه‌ی آن زیبا و جذاب خواهد بود.

از خالق خود متنفر شو، زیرا در وجود تو هر روز ویژگی و رنگ جدیدی به وجود می‌آید.

اگر پسرت نزد تو خوار است، اکنون او پرورش یافتهٔ خداوند است.

هیچ کسی مهربان‌تر از خداوند نیست و اما در درون تو محبت و عشق وجود ندارد.

سام در خواب مانند شیر خشمگینی که در دام افتاده باشد غرش کرد 

هوش مصنوعی: وقتی که بیدار شد، فرزانه‌ها را صدا کرد و همه فرماندهان سپاه را گرد خود جمع کرد.

هوش مصنوعی: به وقت معین به سمت آن کوهستان آمد که کسانی را به خود فرا می‌خواند.

هوش مصنوعی: شخصی در دل آسمان کوهی را مشاهده کرد که به نظر می‌رسید ستاره‌ها می‌خواهند به آن نزدیک شوند.

هوش مصنوعی: نسیم ملایمی از او برخاسته است که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از کیوان (سیاره زحل) بگیرد یا تحت تأثیر قرار دهد.

هوش مصنوعی: از چوب درختان شیز و صندل، که به هم فشرده شده‌اند، تکه‌ای عمود ساخته‌اند که شبیه به چوب عود است.

سام به آن سنگ سخت و محکم نگاه کرد و بزرگی سیمرغ و وحشتناکی آشیان او را دید.

هوش مصنوعی: یک کاخ زیبا و بلند در آسمان، نه با زحمت و تلاش انسان، بلکه به طور طبیعی و بدون استفاده از خاک و آب ساخته شده است.

به دنبال راهی برای بالا رفتن از کوه گشت ،تا از گزند حیوانات وحشی و دام ها دور باشد.

سام خداوند برتر را افرین گفت و چهره خود را بر زمین مالید

هوش مصنوعی: او می‌گفت ای کسی که بالاتر از هر جایگاهی هستی، تو از روشنایی دل‌ها و از خورشید و ماه نیز برتر هستی.

اگر این کودک از پشت پاک من است و از  تخم بد سرشت اهریمن نیست.

هوش مصنوعی: از اینجا به بعد، ای خدا، مرا یاری کن و این پر گناه من را بپذیر.

سیمرغ به پسر سام می‌گوید که ای کسی که رنج لانه و اشیانه را دیده ای

پدرت سام، قهرمان بزرگ و معروفی است که در میان بزرگان و پهلوانان، از همه آنان سرشناس‌تر و با احترامی بیشتر است.

پدرت سام به این کوه آمده است و در جستجوی فرزندش است ، تو نزد او آبرو پیدا کرده ای.

مناسب است که به آرامی و بدون آسیب به تو را  بردارم و نزدیک او قرار دهم.

به سیمرغ نگاه کن که دستان به او چه گفت ، دستان به او گفت از همراه بودن من سیر شده ای.

آشیان تو مکان درخشان من است، دو پر تو شکوه و مقام من است.

سیمرغ در پاسخ گفت که اگر به تخت و مقام پادشاهی و آداب و رسوم کیانی نگاه کنی، باید به این نکته توجه داشته باشی که...

اینکه د راین لانه بمانی به کارتو نمی آید بهتر است این را در روزگار امتحان کنی.

هوش مصنوعی: سایه‌ی بزرگی که به من افتاده است، نشانه‌ی افتخار و بخت نیک من است و من به واسطه‌ی خودم بر روی آن سایه‌ی زیبا سرپا ایستاده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر با سختی‌ها روبه‌رو شوی و در مورد خوبی‌ها و بدی‌ها صحبت کنند، باید به آن‌ها توجه کنی.

یکی از پرهای من را در اتش بیانداز تا در همان زمان شکوه و شوکت من را ببینی.

هوش مصنوعی: من زیر سایه‌ی محبتت بزرگ شده‌ام و این را با دلبستگی به فرزندان تو به یاد دارم.

در همان لحظه مانند ابر سیاه می آیم و تو را بدون مزاحمت و آزار به این جایگاه می آورم.

هوش مصنوعی: فراموش نکن که محبت و عشق مادر در قلبم باعث می‌شود که عشق تو قلبم را بشکند.

دلش را شاد کرد و او را برداشت و خرامان به بالای ابرها برد.

با پرواز او را نزد پدرش آورد ، موهای سرش به زیر سینه اش میرسید.

بدنش مانند فیل قوی و درشت و چهره اش مانند بهار زیبا بود ، پدر هنگامیکه او را دید با زاری نالید.

با شتاب به سیمرغ تعظیم کرد با تشکر زیاد از او ستایش کرد.

به سرتا پای کودک نگاه کرد و او را سزاوار تاج و تخت پادشاهی دید.

سینه و بازوی او مانند شیر و چهره اش مانند خورشید، دلش پهلوان و دستش مناسب شمشیر بدست گرفتن.

مژه چشمانش سپید و چشمانش سیاه مانند قیر ، لبش مانند مرجان و چهره اش مانند خون.

دل سام مانند بهشت برین شد، آن فرزند پاک را ستایش کرد.

سام به پسرش گفت : ای پسر دلت را نرم کن ، گذشته را یاد نکن و دلت را گرم کن.

من کمترین بنده خدا پرست هستم ، از هنگامیکه که تو را دوباره بدست آوردم.

 من از خداوند بزرگ پذیرفته ام ، که هرگز دلم را با تو خمشگین نکنم.

من از این پس فقط به دنبال هوای تو هستم، چه نیکی و چه بدی. اکنون تو هر چیزی را خواستی همان می شود.

به تنش یک لباس پهلوانی پوشاند و از کوه پایین آمد.

هوش مصنوعی: او از کوه پایین آمد و خواست که همان لباس زیبا و دلربایی که متعلق به خسرو است، به تن کند.

هوش مصنوعی: سربازان با دلی باز و خوشحالی تمام به سام نزدیک شدند.

فریاد زنان فیل را پیش بردند و گرد و خاک مانند نیل بلند شد.

هوش مصنوعی: صدای بلند طبل و نی که به گوش می‌رسد، همانند زنگ‌های زرین و موسیقی هندی است.

هوش مصنوعی: سواران همه با صدای بلند خوشحالی کردند و به سمت جلو حرکت کردند.

هوش مصنوعی: زمانی که شب پرده‌های علم را کنار زد، آن چهره‌ی زیبا و دل‌انگیز مانند طلوعی در آسمان نمایان شد.

هوش مصنوعی: در آن دشت هامون، فرود آمدند، خوابشان برد و یک بار صدایی بلند کردند.

هوش مصنوعی: هنگامی که خورشید در آسمان بلند شد، کسی خیمه‌ای از پارچه سفید برپا کرد.

هوش مصنوعی: با شادی وارد شهر شدند و برتری و قدرت قهرمانان را احساس کردند.