بخش ۱ - پادشاهی هرمزد دوازده سال بود

هوش مصنوعی: در تابستان، هنگامی که میوه‌های قرمز سیب درختان با شکوه و سرسبز خود شکوفا می‌شوند، زیبایی و طراوت آن‌ها توجه‌ها را جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: در فصل بهار، تو آن گل‌های زیبا را با شوق و شادمانی در کنار خود داشتی.

هوش مصنوعی: بادی که می‌وزد از شدت شرم، از رنگ او عرق عرق می‌شود، و یاد معشوق را از چنگ او به ذهن می‌آورد.

هوش مصنوعی: چه کار کرده‌ای که کسی به دنبال وجود تو است؟ آن را از کجا پیدا کرده‌ای که مثل یک کالای گران‌بها مورد توجه قرار گرفته‌ای؟

هوش مصنوعی: عقیق و زبرجد که به تو داده‌ام، به خاطر فشار و سنگینی بار شاخ تو نیز خم شده است.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال زیبایی و ارزش گل هستی، بدان که با ظاهرت می‌توانی آن زیبایی را به نمایش بگذاری.

هوش مصنوعی: اگر تو را به شرم بیندازند، همچون رنگی زیبا بر گردنت نمایان می‌شود و بوی خوش مشک از لباس‌های تو به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: آیا تو از مشتری (ستاره) پیمانه‌ای پر از نور گرفتی و به یاد خون نقطه‌های سرخ، لباس تازه‌ای بر تن کردی؟

هوش مصنوعی: برگ‌های زبرجدی تو و رنگ بنفشی که بر روی موهایت است، تو را از پرچم‌های کاویانی برتر می‌کند.

هوش مصنوعی: به من رنگ‌های زرد و قرمز و سفید نده، زیرا از گل‌هایی که با آن‌ها آراسته بودم، ناامید شدم.

هوش مصنوعی: عزیزم، فصل بهار کجا رفته‌ای که زیبایی‌های باغ را پنهان کرده‌ای؟

هوش مصنوعی: روز مهرگان را به یاد تو با شراب می‌گذرانم که از نسیم و بادی که به خاطر تو وزیده، خوشبو شده است.

هوش مصنوعی: اگر رنگت سبز شود، تو را به زیبایی ستایش کرده و زینت می‌زنم، همچون دیهیم هرمز.

هوش مصنوعی: امروز بازار کار و شهرت من پررنگ و پرجنب و جوش است، اما بعد از مرگ من، هیچ نشانی از آثارم دیده نخواهد شد.