پادشاهی فرخ زاد

«فرخ‌زاد» را از شهر جهرم فراخواندند و او را بر تختِ پادشاهی نشاندند.

وقتی بر تخت نشست، خداوندِ نیکی‌بخش و آفریننده‌ی جهان را ستایش کرد.

سپس گفت: «من فرزندِ شاهنشاهان هستم؛ و در این جهان هیچ‌چیز جز امنیت و آرامشِ مردم را نمی‌خواهم.

تا زمانی که من پادشاه هستم، هر کس در این جهان به دنبالِ آسیب رساندن و ستمگری باشد، هرگز به قدرت و مقامِ بلندی نخواهد رسید.

اما هر کس که در دلش به دنبالِ صداقت باشد و در کارش کم‌کاری و خیانت نکند...

...او را مانندِ جانِ پاکِ خودم گرامی می‌دارم؛ و هرگز به انسان‌های بی‌گناه و بی‌آزار، آسیبی نخواهم رساند.»

اما تنها یک ماه از پادشاهیِ او گذشت که بخت و اقبالِ او سرنگون شد و سرش به خاک افتاد.

سهمِ او از عمر و آرامشِ این دنیا فقط همین (یک ماه) بود؛ چرا که یکی از خدمتکاران در شرابِ او زهر ریخت.

فرخ‌زاد آن شراب را نوشید و پس از آن تنها یک هفته زنده ماند؛ هر کس که خبرِ مرگِ او را شنید، به حالش گریه کرد.

(با مرگِ او)، دورانِ پادشاهیِ ساسانیان عملاً به پایانِ خود رسید و از هر طرفِ کشور، دشمنان (برای تصاحبِ ایران) پدیدار شدند.

رسم و رفتارِ این روزگارِ گردون همین است؛ خوب نگاه کن تا ببینی سهمِ تو از این دنیا چقدر است!

هرچه داری را بخور و از آن لذت ببر و منتظرِ فردا نمان؛ چرا که ممکن است فردا روزگار تصمیمِ دیگری برای تو بگیرد.

از تو می‌گیرد و به دیگری می‌بخشد؛ اگر این دنیایِ گذرا را جهانی ثابت بدانی، بی‌گمان از چنگت می‌لغزد و تو را جا می‌گذارد.

هرچه داری را مصرف کن و مازادِ آن را (به نیازمندان) ببخش؛ تو برای جمع‌آوریِ این ثروت رنج کشیده‌ای، پس آن را برای دشمنانت به جا نگذار!

زیرا لحظه‌ای که عمرِ تو به پایان برسد، تمامِ آن ثروت‌هایی که روی هم انباشته‌ای بی‌ارزش شده و مانند بادی در بیابان ناپدید می‌شود.