بخش ۱ - آغاز داستان

در این فصل بهار که بوی طراوت و عطر گلها از جویبار می‌رسد باید می خوش‌گوار نوشید.

هوا پر از خروش پرندگان شده و زمین پر از جنب و جوش آهوان، خوش به حال کسی که در این فصل دل را به شاد‌خواری خوش می‌دارد.

آنکه دارا است و جام شراب و نقل و امکان تفریح دارد و در آن بزم از کباب گوسفندی لذت ببرد.

مرا فرخ و بهروزی نیست از آنچه مراست، پس تو ببخشای بر مردم تنگدست.

همه بوستان از برگ گل‌های تازه پوشیده شده و همه کوه از لاله و سنبل.

در کشتزار بلبل به خواندن آواز پرداخته و گل از آواز او شاد گشته و قامت کشیده است.

در این میان که فصل نسیم و باران بهاری است نمی‌دانم چرا گل نرگس دژم و ناراحت است؟

حتی شب‌ها نیز بلبل به آواز خواندن است و گل‌ها پیوسته از نسیم و باران در رقص و جنبش هستند.

و بلبل از هر دوان (هر دو) نسیم و باران شاد است و وقتی که بر گل می‌نشیند شعر می‌سراید.

نمی‌دانم کدامیک بیشتر عاشق دیگری است! گل یا ابر، آن‌گاه که خروش تندر را می‌شنوم.

باد پیراهن گل را چاک کرده و سرخی آتش تن او می‌درخشد. (دَرفشان: درخشنده)

خورشید فرمان‌روا برای عشق و هوس (و لذت بردن از این همه زیبایی) بر زمین آشکار شد و نزدیک آمد.

چه کسی راز بلبل را می‌داند وقتی که در زیر بوته گل موید و به غم آواز سر می‌دهد.

سحرگاه بیدار شو تا بشنوی که بلبل به پهلوی آواز سر می‌دهد.

از مرگ اسفندیار نالان است و از او جز ناله و غم چیزی نمی‌گوید.

و شب‌های تیره‌، ابر بهاری همچون رستم می‌خروشد و نعره شیر‌، دل و گوش آدمی را پاره می‌کند.