بخش ۱

در یک شب که همانند شبه بسیار سیاه بود (شبه : نوعی سنگ سیاه)

هلال ماه به گونه‌ای متفاوت و با حالتی نزار و لاغر، برای نشستن روی مَسنَد خود آماده شد

ماه، درون خانهٔ خود(آسمان) ظاهری تیره‌گون یافته و لاغر و محزون شده بود

از درخشش و پرتو ماه تنها یک بخش باقی مانده بود و سه چهارم آن از میان رفته و هوا را به زنگار و گَردِ تیرگی سپرده بود (اشاره به هلال شدن ماه)

سپاه شب بر روی دشت و دامنهٔ کوه، فرشی از جنس پر کلاغ گسترده‌بود.

در هر سو اهریمن در نظرم می‌آمد، که مانند مار سیاه دهان خود را گشوده بود

آسمان مانند پولاد زنگ‌زده بود و گویی صورتش را به قیر آغشته بود.

اهرمن هر زمان که بادی سرد بر‌می‌زد و دم برمی‌کشید همانند زنگی‌ای بود در زغال های بسیار می‌دمد گَردی سیاه و فراگیر از آنها برمی‌انگیزد

از تیرگی آسمان، باغ و کنار جوی مانند دریایی مواج از قیر شده بود

آسمان گردان، گویی از جنبش بازایستاده بود و دست و پای خورشید سست و بی‌حرکت شده بود(کنایه از اینکه شب بسیار دراز بود و روز نمی‌شد)

گویی آسمان، درون خیمهٔ سیاهی، خفته است (زیرا حرکت و جنبش ندارد)

دل جهان از خود ترسیده بود و، شحنهٔ شبانه همچنان زنگش را می‌جنباند 

نه آواز مرغ به گوش می‌رسید و نه بانگ هراسناک وحوش شنیده می‌شد، خاموشی جهان را فرا گرفته بود‌

به سبب تاریکی، پستی از بلندی قابل تشخیص نبود و دلم از آن شب طولانی گرفت 

در میان آن غم و رنج، از جای برخاستم. زیبارویی در خانه‌ام بود،

خروشیدم و از او چراغ خواستم، آن خوبروی به باغ آمد 

به من گفت به شمع چه نیازی داری شب است و باید بخوابی

گفتم : ای زیباروی، من مَردِ خواب نیستم، یک شمع تابنده پیش من بیاور

شمع را پیش من بگذار و مجلس شادی و شراب و چنگ را فراهم کن

آن معشوق زیبا از باغ رفت و چراغ و شمع درخشان آورد

شراب و انار و ترنج و بِه و یک جام شاهوار پاکیزه و درخشنده آورد 

به من گفت برخیز و شادمانی کن و روح را از درد و غم آزاد کن

به هوش باش که دلت را ضایع نکنی و از درد و غم به طرب پناه بیاور

عمر را آن‌طور که بگذرانی می‌گذرد؛ پس انسان خردمند چرا غمگین باشد؟

گاهی شراب می‌نوشید و گاهی چنگ می‌نواخت، مانند هاروت بابلی نیرنگ و جادو می‌کرد

دلم را به همهٔ آرزوها رسانید زیرا که بر من شب تیره را نوروز کرد

به آن بلندقامت گفتم ای ماهروی، امشب یک داستان به من بگو

داستانی که دل از مهر آن شکوه یابد و آسمان از آن متحیر شود

بعد از کامیابی و هم‌بستری، بشنو که یار مهربانم چه گفت :

شراب بنوش تا قصه‌ای از زمان باستان برایت بگویم

داستانی پر از مهر و حیله و نیرنگ و جنگ که شایستهٔ مرد خردمند و بافرهنگ است

هوش مصنوعی: به محبوبم گفتم که بیا، ای معشوق زیبا روی، داستانی بخوان و بر محبت ما بیفزا.

هوش مصنوعی: از خوبی‌ها و بدی‌های سرنوشت ناپایدار، چه چیزی برای مردم به ارمغان می‌آورد؟

هشدار که غمگین نباشی، از چرخ دوری کن، تا کی می‌خواهی درنگ کنی

کسی راه و روش او را نمی داند و دردی که او می‌رساند را از درمان نمی‌توان بازشناخت

سپس گفت : اگر این داستان را از من بشنوی و از دفتر پهلوی به نظم بکشی،

هم این داستان را به تو می‌گویم و هم سپاسدار و منت‌پذیر تو می‌شوم، اکنون بشنو ای یار نیکی‌شناس (نیکی‌شناس : شاکر. شکور.مقابل ناسپاس و کفور)