مقطعات
امیرعلیشیر نوایی
»
دیوان اشعار فارسی
»
مقطعات
شمارهٔ ۱ : ز آشنایان آن قدر رنج و الم دیدم که نیست
شمارهٔ ۲ : صحت ار خواهی مکن میل طعام
شمارهٔ ۳ : هر که او راست گشت و روشن دل
شمارهٔ ۴ : توکل هر که سازد پیشه خویش
شمارهٔ ۵ : درین منزلگه فانی شهان را
شمارهٔ ۶ : هر کرا گفتی انیس و ساختی مأیوس طبع
شمارهٔ ۷ : تتبع کردن فانی در اشعار
شمارهٔ ۸ : ای فلان سوختی خلایق را
شمارهٔ ۹ : جوانمرد از کرم مفلس نگردد
شمارهٔ ۱۰ : به نزد عقل ز حیوان کم است انسانی
شمارهٔ ۱۱ : هست عاشق به نمودار چو خاک
شمارهٔ ۱۲ : دشمنت گر حسود شد نیک است
شمارهٔ ۱۳ : گر کسی یار موافق دارد ای دل باک نیست
شمارهٔ ۱۴ : کتاب آن کس که از کس عاریت جست
شمارهٔ ۱۵ : یا رب چه بناست اینکه باشد
شمارهٔ ۱۶ : خوش آنکو اندرین دیر مخالف
شمارهٔ ۱۷ : نکوئی با بدان کمتر کن اما
شمارهٔ ۱۸ : از عوام تیره پر حرص دنیا دور باش
شمارهٔ ۱۹ : بلبلا مشعوف عشق گل مشو
شمارهٔ ۲۰ : کاتبی کز نقطهای بیجا گهش
شمارهٔ ۲۱ : چو عالم از پی بالا نشستن
شمارهٔ ۲۲ : سرائی دهر که هر لحظه کاروان دگر
شمارهٔ ۲۳ : ز حوض ماهیان دزدند ماهی
شمارهٔ ۲۴ : صحبت شاه را چو آتش دان
شمارهٔ ۲۵ : معنی شیرین و رنگینم به ترکی بیحد است
شمارهٔ ۲۶ : دلا در دور گردون گوشه ای گیر
شمارهٔ ۲۷ : چو عزت بایدت ترک طمع کن
شمارهٔ ۲۸ : فانیا گر شادیت باید طمع بگسل ز خلق
شمارهٔ ۲۹ : ز نظم نکته را نان سلف هست
شمارهٔ ۳۰ : هر آنکه از همه اشخاص پر مشقت دهر
