شمارهٔ ۸۰ - ایضا له

هوش مصنوعی: من کسی هستم که در گوشه‌ی خرابات، جایی که ترک‌ها و زهد و مراسم مذهبی به‌دور از ریا است، نشسته‌ام و در صبحگاه، نوشیدن شراب برای من به‌مانند عبادت و ذکر دلنشین است.

هوش مصنوعی: در این شعر به ناپایداری و عدم یقین در زندگی اشاره شده است. شاعر بیان می‌کند که در حالی که دنیای کفر و تیره‌گی وجود دارد، عشق و محبت به زندگی طراوت می‌بخشد. او دلتنگی و اندوه خود را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که احساسات او همچون دودی در آسمان پراکنده است.

هوش مصنوعی: از عشق زنان زیبای خود، زخم‌های تازه‌ای را می‌بینم؛ همه این‌ها نشانه‌هایی از تأثیر ستاره سیاه من است.

هوش مصنوعی: به خاطر زندگی، به دلیل جدایی از آن گل زیبا، محیط امن و آرام من و محل پناهگاهم همین جاست.

هوش مصنوعی: از میکده خارج نمی‌شوم، زیرا به دلیل سختی‌های زندگی، چهره‌ام رنگ باخته و اشکم ریخته است. این حال و روزم دلیل بر این است که از من عذرخواهی کنی.

هوش مصنوعی: به مکان عبادت، بت معشوق را سجده می‌کنم و آرزو دارم، زیرا خیال پرهیزکاری در ذهن ندارم و خدا خود شاهد این گفتار من است.

هوش مصنوعی: گاهی به میکده می‌روم و در حالی که حال خوشی ندارم، به یاد فانی، کسی که از شراب تسکین می‌یابد، فکر می‌کنم. شراب است که می‌تواند این حالت بد مرا از بین ببرد.