بخش ۱ - سر آغاز

هوش مصنوعی: هر کسی که زندگی و روح دارد، بر او لازم است که به درد و رنج دیگران توجه کند و به آن اهمیت بدهد.

هوش مصنوعی: ستایش بی‌پایان خداوند یکتا و بی‌همتا که نه فرزندی دارد و نه خود زاده شده است.

هوش مصنوعی: آنکه وجودش از هر نقص و عیب پاک و منزه است، همان که هیچ معبودی جز او نیست.

هوش مصنوعی: خداوند که مالک همه چیز است، بی‌نقص و توانا، خالق جهانی است که هم به دیده‌ی ماست و هم از دید ما پنهان.

هوش مصنوعی: پروردگار ما که بلندمرتبه و بزرگ است، آن کسی که از ابتدای خلقت، در دل‌ها و جان‌ها احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: آفرینش در اختیار قدرت او قرار داشت و او با توانایی‌اش تغییراتی در کارهای خود ایجاد کرد.

هوش مصنوعی: کسی که با مطالعه بر روی آثار خلاقانه او، می‌تواند حقایق مختلفی را کشف کند.

هوش مصنوعی: چهل بار آن‌ها به شکل‌های مختلف تغییر مکان دادند و حال و وضعیت‌شان عوض شد.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که روح‌ها به خاطر آن حالت خاص و ملایم صبحگاهی، به همدیگر ارتباط می‌زنند و به وجد می‌آیند. آن صبحگاه، به معنای روشنایی و تازگی، موجب بیداری و نشاط آنها می‌شود.

هوش مصنوعی: حکم خداوند به گونه‌ای است که تنها با گفتن "بشو" تحقق می‌یابد؛ مانند حرف "کاف" که هنوز به حرف "نون" نرسیده است.

هوش مصنوعی: خالق زمان و مکان در جنبه‌های مختلف طبیعت و عناصر است.

هوش مصنوعی: موجودات در این جهان که پر از تغییر و فانی هستند، به وجود او وابسته‌اند و او سرآغاز و مقصد نهایی همه چیز است.

هوش مصنوعی: پدر هفت فرزند و مادر چهار فرزند داشتند و در مجموع سه فرزند را معرفی کردند.

هوش مصنوعی: او با استفاده از آب، خاک، آتش و باد، جسم را شکل و اندازه‌ای به او بخشید.

هوش مصنوعی: از آن سو روشنی و نزدیکی وجود دارد، اما از این سو فاصله و تاریکی است.

هوش مصنوعی: وقتی که از خاک سیاه و تاریک، جسمش شکل گرفت، فرمانش به نور و روشنایی روح داده شد.