رباعی شمارهٔ ۱۱۲

هوش مصنوعی: من از همه جا صدای زیبایی‌های تو را می‌شنوم و داستان غمت را از همه، از پیرها و جوان‌ها، می‌فهمم.

هوش مصنوعی: من خوشبختی ندارم که حتی یک بار چهره‌ات را ببینم، بلکه فقط نامت را از دیگران می‌شنوم.