غزل شمارهٔ ۹۸

هوش مصنوعی: نخستین شرابی که در جام ریختند، به خاطر نگاهی مست از ساقی، به ما منتقل شد.

هوش مصنوعی: وقتی که اهل خوش‌گذرانی شراب بی‌خودی را پیدا کردند، آن را در جام‌ها ریختند و نوشیدند.

هوش مصنوعی: لبان میگون جانان، مانند جامی است که نوشیدنی عشق در آن به تصویر کشیده شده است. عاشقان این زیبایی را به نام شراب عشق می‌نامند.

هوش مصنوعی: به خاطر شکار کردن دل‌های مردم، زیبایانی با زلف‌های خود تله‌هایی را به دام انداخته‌اند.

هوش مصنوعی: در هر کجای دنیا که کسی دلی شکسته یا درد و غمی داشته، آن را گرد هم آوردند و به نام عشق شناختند.

هوش مصنوعی: موهای پیراهنی محبوبان آرامش پیدا نکردند، چون دل‌های زیادی را به خاطر زیبایی‌شان بی‌قرار و ناآرام کردند.

هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی مانند یک توپ در میدان نمایش داده شود، به یک حرکت می‌تواند دو جهان را تحت تأثیر خود قرار دهد و تسخیر کند.

هوش مصنوعی: برای به اشتراک گذاشتن داستان‌های مستانه، سفره‌ای از پسته و بادام آماده کرده‌اند.

هوش مصنوعی: از آن لب که با هزاران تعریف و تمجید همراه است، نصیب بی‌دل‌ها دشنام و سرزنش شد.

هوش مصنوعی: در یک مجلس، هم افراد نیکو و هم افراد بد را جای دادند و به نوعی هر دو گروه با هم تلاش کردند.

هوش مصنوعی: با ناز و اشاره، هزاران سخن را به جانم منتقل کردند و با نگاه ابرو، دو صد پیام را به دل من فرستادند.

هوش مصنوعی: زیبایی وجود خود را به نمایش گذاشتند و جهان را تحت تاثیر قرار دادند.

هوش مصنوعی: هر بار که کسی تلاش می‌کند دل را به‌دست آورد، با زیبایی و ظرافت خود او را جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: یک راز خصوصی بین دو دوست نزدیک مطرح شد و این موضوع به گونه‌ای اعلام شد که همه از آن آگاه شدند.

هوش مصنوعی: اگر خودشان رازهای درونی‌شان را برملا کردند، پس چرا عراقی‌ها را بدنام می‌کنند؟