غزل شمارهٔ ۸۶

هوش مصنوعی: من به شدت تحت تاثیر عشق هستم و هیچ وقت نمی‌خواهم به حالتی عاقل و هوشیار برگردم. همچنین از خواب شیرین این حال و احوال هرگز نمی‌خواهم بیدار شوم.

هوش مصنوعی: امروز به قدری مست و شادابم از نوشیدنی دیشب که تا پایان عمر هیچ‌گاه نمی‌توانم به حالت هوشیاری برگردم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که نیکی و بدی در وجود من وجود دارد، هرگز در جمع جوانمردان و باصداقت نخواهم بود.

هوش مصنوعی: آن شخصی که می‌رفت و هر بار به یک صومعه می‌رسید، حالا دیگر تصمیم گرفته است که فقط به درِ میخانه برود و دیگر به صومعه نرود.

هوش مصنوعی: من از توبه و نیکوکاری دست برداشتم، اما هرگز از زهد و دورویی بیزار نمی‌شوم.

هوش مصنوعی: من از هیچ ناراحتی‌ای از دوست دلتنگ نخواهم شد و به هیچ زخم و آسیبی از یار غمگین نخواهم گردید.

هوش مصنوعی: وقتی که همراه من اوست، هیچگاه تنها نمی‌مانم و وقتی که ناراحتی را احساس می‌کنم، او همواره در کنار من است و مرا تسلی می‌دهد.

هوش مصنوعی: من تا زمانی که معشوقم در کنارم باشد، حاضر نیستم دل به کس دیگری بسپارم. حتی اگر دلم به درد بیفتد، ترجیح می‌دهم غم را با او تقسیم کنم و از کسی دیگر کمک نخواهم.

هوش مصنوعی: چون دردی در وجودم دارم، نمی‌توانم آرامش پیدا کنم. مانند کسی که از عشق سوخته است، در آتش عشق نخواهم سوخت.

هوش مصنوعی: تا زمانی که عراقی در درگاه او باشد، من هیچ وقت به درگاه این و آن نخواهم رفت.