غزل شمارهٔ ۷۳

هوش مصنوعی: به یاد آن پسر شیرین‌زبان خواهیم بود و دل خود را پر از شکر و شادی خواهیم کرد.

هوش مصنوعی: ما از دست دیگران چیزی نخواهیم گرفت و آنچه که نیاز داریم را از محبت و بخشش یار خواهیم گرفت.

هوش مصنوعی: اگر بخواهیم روزی به ماه نگاه کنیم، آنگاه می‌توانیم نور آفتاب بر چهره‌اش را مشاهده کنیم.

هوش مصنوعی: اگر از کنار گلزاری عبور کنیم، حتماً بوی دل‌انگیز او را حس خواهیم کرد.

هوش مصنوعی: ما در پیچ و خم موهای او پنهان خواهیم شد و با دست خود او را در آغوش خواهیم گرفت.

هوش مصنوعی: وقتی ابروانش مانند کمان کشیده می‌شود، چنان که تیر به سوی هدف نشانه می‌رود، آماده‌ایم جان خود را فدای عشقش کنیم.

هوش مصنوعی: از بیان عشق و داستان یار، چشمان ما پر از اشک خواهد شد و دل و جان ما مملو از زیبایی و ارزش خواهد گردید.

هوش مصنوعی: ماجرایی اتفاق افتاد که ما را تحت تأثیر قرار داد و او با لب خود، دوستان را از آن خبر خواهد کرد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که عراقی‌ها به اسرار ما آگاه نشوند، داستان را به‌طور خلاصه بیان خواهیم کرد.