غزل شمارهٔ ۳۱

هوش مصنوعی: دل من را شاد کن، زیرا غمگین و ناراحت است. بر حالت قلبم رحم کن، چرا که در وضعیت بدی به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: روز اول که او را دیدم، بلافاصله فهمیدم که او باعث تباهی و تیره‌روزی من خواهد شد.

هوش مصنوعی: به من رویت را نشان بده، تا بتوانم تماشا کنم آرزوهایم را؛ هدف من از این دنیا همین است.

هوش مصنوعی: دل بیچاره را لحظه‌ای با وصالت شاد کن، زیرا بدون تو همیشه غمگین است.

هوش مصنوعی: بدون وجود تو، ایمان من به تمام معنا بی‌اعتبار و کفر به شمار می‌آید، و با حضور تو، حتی کفر من به نوعی ایمان و دین تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات در یادآوری تو، حتی دشنام‌های من هم به نظر می‌رسد که سخنان تلخ از طرف تو شیرین هستند. یعنی یاد تو به قدری خوب و شیرین است که حتی کلماتی که به تو می‌گویم، شکل دیگری به خود می‌گیرند و دلنشین به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: دل را به تو سپردم، اما نمی‌دانستم که تو چه‌قدر متکبر و مغروری.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، تو ابتدا با مهربانی و شفقت به من محبت می‌کنی و سپس به من آسیب می‌زنی. این رفتارت چه دلیلی دارد؟

هوش مصنوعی: کینه را کنار بگذار و با محبت برخورد کن؛ زیرا عراقی به کینه ورزی نیازی ندارد.