غزل شمارهٔ ۳

ببین چه اتفاقی برای ما افتاده ، نگاه کن چه بدبختی نصیب ما شده ، به طور عامیانه : وضع ما رو نگاه کن.

محبوبی که در قلب ما جا دارد، ما را در گوشه‌ای از دل قرار داده است.

در خانه ما نمی‌آید و سری به ما نمی‌زند ، مگر ما را از دست داده؟ ، مگر ما مرده ایم؟

روزی آن دوست نه به سلامی و نه به پیامی یادی از ما نکرد.

متوجه شد که زندگی ما بدون او غم‌انگیز است اما او ، به رغم این غم، از سر لطف و مهربانی ، ما را شاد نکرد و به پیش ما نیامد.

در محبت و مهربانی خود را به روی ما بست کرد و به جایش در هجر و دوری رو به روی ما گشود.

آنقدر به دوری یارم بودم که انگار روزگار ما را به خاطر دور ماندن و جدایی خلق کرده.

ای کاش اصلاً به دنیا نیامده بودی عراقی، چون همه زشتی‌ها و فسادهای ما به خاطر تو به وجود آمده است.