غزل شمارهٔ ۲۶۴

هوش مصنوعی: عزیزم، وقت آن فرا رسیده که لحظه‌ای در کنار من باشی. دلم بدون تو به شدت رنج می‌برد، بیا تا تو روح من باشی.

هوش مصنوعی: زمانی که تو محبوب من باشی، دل من شاد خواهد شد؛ و وقتی تو روح و جان من باشی، زندگی‌ام معنا خواهد یافت.

هوش مصنوعی: من از غم خوشحال می‌شوم چون تو در کنارم هستی و به غم‌های من اهمیت می‌دهی. از درد و رنج‌ام نمی‌ترسم، زیرا امیدوارم تو بتوانی مرا درمان کنی.

هوش مصنوعی: من بارها به خاطر غم تو دلخون شده‌ام و با این حال، امیدوارم که یک بار هم که شده، تو به مهمانی من بیایی.

هوش مصنوعی: من همیشه به دنبال تو هستم و تو نیز همواره من را می‌خواهی. چه زمانی آن بخت خوش خواهد فرا رسید که تو نیز مرا بخواهی؟

هوش مصنوعی: عزیز من، همه از خود و وجود خود هستند و با هیچ‌کس دیگری نمی‌خواهند ارتباط برقرار کنند. چه چیزی بهتر از این وجود دارد که فقط برای یک لحظه متعلق به من باشی؟

هوش مصنوعی: اگر تو در کنار من باشی، دیگر به چیزهای دیگر فکر نمی‌کنم. چرا باید از کفر بترسم وقتی که تو باور و ایمان من هستی؟

هوش مصنوعی: از جهنم می‌ترسم زمانی که غیر از تو، کسی دیگر مالک بهشت باشد. آن‌گاه خوشبختی واقعی این است که تو بهشتی برای من باشی.

هوش مصنوعی: در حضور تو، آسمان به زمین سجده می‌کند، زیرا من خاک پای تو را می‌بوسم. و اگر تو بر اریکه سلطنت نشینی، حتی پادشاهان نیز به خود می‌بالند.

هوش مصنوعی: عراقی، جالب نیست که من خودم در حیرت هستم. اگر تو هم به من نگاه کنی، حتماً در حیرت خواهی ماند.