غزل شمارهٔ ۲۴۹

ای که از غم دوری‌ تو گله‌مندم ، به درگاهت در انتظار لطف و محبتی از تو نشسته‌ام.

اگرچه از غم تو بمیرم، تو حتی نگاهی به من نخواهی کرد ، و اگر همه‌ی دل من را هم با درد پر کنی، باز هم گلایه‌ای از تو نخواهم کرد.

حتی اگر جانم را به پای تو فدا کنم و بمیرم هم از درد تو رها نخواهم شد ، به آن علت که عشق تو را تا ابد نهایتی نیست

دل به خاطر دوری از تو داغدار شده، و جانم از غم تو به لبم رسیده است. اذیت میشوم اگر بخواهم از این درد و رنجی که به خاطر تو دارم صحبت کنم.

هوای تو جان عزیز من را از من ربوده و مرا بی جان کرده ، هیهات که ظلم و جفای تو بی هیچ علت و گناهی مرا کشت

اگرچه مرا از خود برانی، باز هم از در تو دور نخواهم شد؛ چون از در محبت تو، هدایت یافته‌ام.

عراقی دل‌خسته از آنِ توست ، او را از خود مران که تا شکایت کنان و شاکی از دست تو به هر شهر و ولایتی نرود.