غزل شمارهٔ ۲۳۸

هوش مصنوعی: در صومعه، افراد مؤمن و دور از دنیا زندگی می‌کنند، اما آیا می‌توان یک انسان آزاد و سرشار از زندگی را که به عشق و لذت‌های دنیا پایبند است در چنین مکان بسته‌ای جای داد؟ این اشاره به نامحدود بودن روح رند و رهایی‌اش از قید و بندها دارد.

هوش مصنوعی: ای ساقی، با یک حرکت دل‌انگیزت مرا از این همه توبه و پشیمانی رها کن و به من اجازه بده که دوباره به دنیای عشق و زیبایی بازگردم.

هوش مصنوعی: من بر این تصمیم هستم که از وجود خود و از عیب خودپرستی فاصله بگیرم و از شوق و شیره‌ جان زندگی، تمام خوبی‌ها و بدی‌های زمانه را کنار بزنم.

هوش مصنوعی: از این زهد و پرهیزکاری که جز تظاهر و ریا چیزی نیست، بیایید به گوشهٔ میخانه برویم و شراب و معشوق را تجربه کنیم.

هوش مصنوعی: خرابی و بی‌نظمی چه حال خوبی دارد! مانند کسی که در میخانه افتاده و از مستی شبانه چشمان یار را نیمه‌بسته می‌بیند.

هوش مصنوعی: آیا ممکن است که شانس من خواب او را ببیند، در حالی که من در کنار او هستم و بعد از آن از جمع خارج شوم؟

هوش مصنوعی: ای ساقی، در هر لحظه به ما شراب می‌دهی و هر بار جامی نو تعارف می‌کنی. ای مطرب، هر لحظه نغمه‌ای تازه می‌سرایی و ترانه‌ای دیگر می‌خوانی.

هوش مصنوعی: در جام شراب، تصویر زیبایی ساقی را می‌بینم و صدای او را از نواختن چغانه می‌شنوم.

هوش مصنوعی: این زندگی واقعی است و هر چیز دیگر داستان و افسانه‌ای بیش نیست. شادی و خوشی واقعی در همین لحظات است و باقی موارد تنها روایت‌هایی هستند که ما از آن‌ها می‌گوییم.

هوش مصنوعی: در میخانه‌ای که حسن در آن است، ساقی (بخدمت مست) خوش‌نوشی می‌ریزد و نوشیدن از چشمان او برای می‌خواران به اندازه‌ی پیمانه‌ای به هم لب او و برای بقیه تنها دلیری و وسوسه است.

هوش مصنوعی: در نظر عراقی، هم جام شراب، هم ساقی، و هم خود شراب، همه برای او یکسان و یکجا تصور می‌شوند. اما شخصی که در حال خوشی نیست، این وضعیت را به شکل دوگانه می‌بینید.