غزل شمارهٔ ۱۹۹

هوش مصنوعی: بیا، برخیز تا به سمت کوی محبوب حرکت کنیم و نگاهی به در زیبایش بیندازیم.

هوش مصنوعی: ما خود را در خاک کوی او می‌مالیم و از غم او فریادهای جانسوز سر می‌دهیم.

هوش مصنوعی: در یک زبان که تنها دل‌سوختگان می‌فهمند، چند رمز و راز را فاش خواهیم کرد.

هوش مصنوعی: فراق او بود که زندگی‌مان را به شدت دچار درد و عذاب کرده است، اما باید عشق و وصالش را در دست بگیریم و به آن بسپاریم.

هوش مصنوعی: ایمان ما اجازه نمی‌دهد که از سرنوشت و تقدیر خود گله‌مند باشیم. ما نمی‌خواهیم از بخت و روزگار شکایت کنیم.

هوش مصنوعی: اگر به خواسته او توجه کنیم، نیاز به تدبیر و انتخاب‌های خود را کنار می‌گذاریم.

هوش مصنوعی: به زودی به عشق و دوستی پیوند می‌زنیم و در کنار هم لحظات خوشی را سپری خواهیم کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که لبان معشوق به شکر می‌ماند و زیبایی خود را نمایان می‌کند، ما نیز به عنوان قدردانی و عشق، جانمان را فدای او می‌کنیم.

هوش مصنوعی: اگر عشق چهره‌اش را مخفی کند، ما چه باید کنیم؛ اگر قرار نیست بمیریم، چه باید انجام دهیم؟

هوش مصنوعی: اگر از عراقی روی برگردانیم، به جای او به سختی‌های زندگی نگاه می‌کنیم.