غزل شمارهٔ ۱۸۶

هوش مصنوعی: در نزدیکی محبوبم، در حالی که مست و سرگشته‌ام، با شتاب می‌روم و جامی از شادی در دست دارم.

هوش مصنوعی: دیشب در وقت سحر، از لب او که می‌نوشید سؤالی پرسیدم و اکنون برای یافتن پاسخ به کوی او می‌روم.

هوش مصنوعی: هرچند که به خاطر عشق او خراب و ویران شده‌ام، اما از زیبایی‌ام باز هم شراب می‌ریزم و به سفر می‌روم.

هوش مصنوعی: من مدت زیادی در کنار رنجش او زحمت کشیده‌ام و حالا به دنبال لذت و خوشی از عشقش می‌روم.

هوش مصنوعی: کششی که زیبایی معشوق دارد، مرا به سوی خودش می‌کشاند. به خاطر این کشش، مانند مگس، به سمت آن می‌روم.

هوش مصنوعی: از شوق او، پوشش تنم را کنار زده‌ام تا پیش رویش آیم، اما از شرم چهره‌اش، همچنان نقاب به چهره دارم و می‌روم.

هوش مصنوعی: هر زمان که در حال خوش‌گذرانی هستم، به یاد می‌آورم که هستی‌ام را در اختیار باده گذاشته‌ام. اگر در مسیر زندگی‌ام با موانع روبه‌رو شوم، اشکالی ندارد؛ چرا که از روی آب می‌گذرم و این روند طبیعی است.

هوش مصنوعی: هر شب عشق مرا از خواب شیرین بیدار می‌کند و در آرزوی خیال او دوباره به خواب می‌روم.

هوش مصنوعی: شاید اگر در آرزوی او به سر می‌بردم، به‌گونه‌ای که در راه او اشک‌های خود را مانند حباب بر روی آب رها می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر بدون دلیل به میکده بروم، این به معنای اشتباه کردن نیست. زیرا من در این مسیر به سوی حقیقت و درستی قدم می‌زنم.

هوش مصنوعی: من از حال و احوال خود بی‌خبرم و فقط می‌دانم که به این دنیا به حالت نشئه و بی‌سامان آمده‌ام و همین‌طور نیز بی‌سامان و نشئه می‌روم.