غزل شمارهٔ ۱۶۴

هوش مصنوعی: کجایی؟ ای عزیزتر از جانم، شب مبارک باشد بر تو. من رفتم، بیا و خوشی‌هایم را در وجودم ببین، شب مبارک باشد بر تو، من رفتم.

هوش مصنوعی: ای دلبر، اگر بر سر کوی تو، دل من را ببینی که دلشکسته است، فقط یاد من را گرامی بدار. شبت خوش باد، من از اینجا رفتم.

هوش مصنوعی: وقتی که محبت و عشق من را ترک کردی، خوشحالی در زندگی‌ات جا گرفت و من را در درب خانه‌ات رها کردی. شب خوبی برایت آرزو می‌کنم و من از کنار تو می‌روم.

هوش مصنوعی: تو به خوشی و شادی بپرداز، اما من در حال گله و ناراحتی هستم. برای من این وضع بهتر از آن نیست. شب خوشی داشته باش، من می‌روم.

هوش مصنوعی: مرا به خاطر دشواری‌های زمانه از وصل تو جدا کردند، و من در این وضعیت ناتوان و نیازمند ماندم. شب تو خوش باشد، من می‌روم.

هوش مصنوعی: من در میان خاک و خون مانده‌ام و حیران هستم، لب‌هایم خشک و چشمانم پر از اشک است. شب خوشی داشته باش، من می‌روم.

هوش مصنوعی: امروز حال من خیلی بد است و از خانه و کاشانه‌ام دور افتاده‌ام. نه دل خوشی دارم و نه محبوبم همراه من است. شب برای تو خوب باشد، من دیگر می‌روم.

هوش مصنوعی: تو به من می‌گویی که ای عاشق، تو شایسته وصال من نیستی؛ چون من لایق تو نیستم. شب خوب و خوشی داشته باش، من می‌روم.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به معشوقش می‌گوید که در غم عشق او به ناگهانی می‌میرد، اما معشوق با بی‌تفاوتی پاسخ می‌دهد که باورش نیست و به او آرزوی شبی خوش می‌کند و ادامه می‌دهد که خود را از آن موقعیت دور می‌کند.

هوش مصنوعی: عراقی جانش را به کسی می‌سپارد و از شدت درد و اندوهش می‌پرسد که ای عزیز، تو کجا هستی؟ تو اهمیت بیشتری برای من داری. شب به خیر، من الان می‌روم.