غزل شمارهٔ ۱۴۳

هوش مصنوعی: دیشب به میکده سر زدم، روزه‌ام را با تسبیح در دست و سجاده‌ای بر دوش بردم.

هوش مصنوعی: پیرمردی از محفل‌های خراباتی خارج شد، زیرا در این مکان‌ها به دنبال ظاهرسازی و تظاهر نیستند و ارزش‌ها واقعی‌تر از آن هستند که با ظاهر فریفته شوند.

هوش مصنوعی: ذکر و prayers کن، جام را بگیر، و لباس عافیت و پوششی برای خود داشته باش.

هوش مصنوعی: در زندگی خود، چرا وقتت را در جایی بی‌فایده و بی‌معنا تلف می‌کنی؟ به جای آن، به جایی برو که لذت و شادی دارد و از آن بهره‌مند شو.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی ساقی را به یاد آوری، جان و دل و دینت را فراموش خواهی کرد.

هوش مصنوعی: اگر تصویری از نور و روشنی در جام بی‌شراب ببینی، آن‌گاه مست و بی‌هوش می‌شوی.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به این نوع از برآورده شدن خواسته‌ها دست پیدا کنی، باید تلاش کنی و به دنبال هدف و آرزوی خود بروی.

هوش مصنوعی: زمانی که به آرزوی خود دست یابی، تمام خواسته‌هایت را به در آغوش بکش.

هوش مصنوعی: اگر معشوق از پیمانه‌ی درد، دردی به تو بدهد، نخواه که به سرخوشی دست یابی.

هوش مصنوعی: در زندگی، در کنار کارهای سختی که ممکن است با آن‌ها مواجه شوی، بهتر است به شادی و خوشی بپردازی. حتی اگر کسی به تو آسیبی بزند یا زهر بدهد، باید سعی کنی این شرایط را به یک تجربۀ مثبت تبدیل کنی.

هوش مصنوعی: این موضوع وقتی درست نمی‌شود، بی‌فایده است که بخواهیم با بحث و گفت‌وگو آن را حل کنیم. بهتر است سکوت کنیم.