غزل شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: بی‌حضور زیبایی تو، ای روشنی‌بخش عالم، چشمان عاشقان، روزها را تاریک و بی‌نور می‌بینند.

هوش مصنوعی: دل به مکان عشق راهی نیافت تا اینکه به طور کامل از خود غافل نشد.

هوش مصنوعی: در بیابان عشق، تنها کسی سرنوشت خود را می‌سازد که در تاریکی و تنهایی به دل خود گوش کند و اجازه ندهد که موانع او را از مسیرش منحرف کنند.

هوش مصنوعی: چه مصیبتی بود که به من نرسید؟ از این دل که پر از درد و رنج است.

هوش مصنوعی: عشق به من می‌گوید که ای کسی که به دنبال زیبایی هستی، لباس‌های نازک را پاره کن و با دل‌سوزی از دنیا بگذر.

هوش مصنوعی: دیگر از دانسته‌های خود داستان نگو، اگر خواهان داستانی هستی، بیاموز از ما.

هوش مصنوعی: ای عراقی، آتش درونت را فرونشین و از عشق ما چراغی را روشن کن.