غزل شمارهٔ ۱۱۲

هوش مصنوعی: قبل از آنکه دل از جان جدا شود، جان از بدن ضعیف خارج می‌شود.

هوش مصنوعی: خودت را نشان بده، زیرا اگر تو را ببینم، جانم را می‌دهم تا از این زیان رهایی یابم و سودی به دست آورم.

هوش مصنوعی: ای کاش که این کار به گونه‌ای بود که به جان من آسیب نرساند، زیرا این کار هیچ‌گاه به جان من نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: کار من به قدری سخت و دشوار نیست که بتوانم بدون تو به دیگران روی آورم.

هوش مصنوعی: از در تو وارد شدم و تمام آرزوهایم از آن دهان تو نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: به درگاه تو آمده‌ام تا کاری انجام دهم که برای تو رایگان و بدون زحمت باشد.

هوش مصنوعی: نکند بوی تو از جانم دور شود، که ناگهان و به یکباره یاد تو به سراغم می‌آید.

هوش مصنوعی: مرا با مهربانی نوازش کن، زمانی که روح از بدنم جدا شود.

هوش مصنوعی: دل خسته و ناراحت عراقی بی‌تردید از محبت و لطف تو پر خواهد شد.