شمارهٔ ٧٧۶ - القطعه فی المشعله

هوش مصنوعی: ای شمعی که روی زیبایت باعث شده صدها طعنه به تو بزنند، آتش از تاب و زیبایی چهره‌ات در آتش‌ها می‌سوزد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که آسمان پروانه‌ای را از شمع تو پیدا نکند، از خورشید شرق نمی‌تاباند.

هوش مصنوعی: نور شمعی که از چهره تو می‌تابد، محفل را زینت می‌بخشد و در حالی که زیبایی و صفا در آن به وجود می‌آید، احساس حرارت و شورش در اثر غبطه و حسرت نسبت به نور شمع هم در دل‌ها ایجاد می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر روشنایی چهره‌ات مانند نور شمع نبود، آیا می‌توانستی مثل خورشید، روشنی‌بخش و نورافشانی‌کننده‌ای باشی؟

هوش مصنوعی: اگر چهره‌ات مثل روز باشد و موهایت همچون شب، وقتی که با نور مشعل میان دود عنبر بدرخشی، این زیبایی‌ات را وصف می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر بر چهره‌ات نسبتی آشکار وجود ندارد، پس چرا شب تاریک، چهره‌ای از نور همچون مشعله دارد؟

هوش مصنوعی: چهره‌ات را بر زمین می‌گذاری و پیش لعل تو، زندگی را از دل خود می‌کَنی، دل به زیبایی‌ات حسرت می‌برد که همچون آتش شعله‌ور است.

هوش مصنوعی: از آنجا که خیالت به راحتی در کنار او قرار می‌گیرد، آسمان به خاطر تابش روشنی ماه فروتنانه به خود می‌بالد.

هوش مصنوعی: اگر چهره‌ات را از من دور کنی، حتی در تاریکی شب هم دیگر شمعی روشن نخواهد بود.

هوش مصنوعی: در راه عشق تو، از آن شب تا امروز، همیشه در کنار در خانه‌ات هستم، مانند خدمتگزارانی که همیشه در انتظارند.

هوش مصنوعی: هر شب، ابن یمین چهره‌ای چون نور روز تو را می‌بیند و در نظرش چراغی از ماه و خورشید می‌درخشد.

هوش مصنوعی: شمعی که در مقابل تو قرار دارد، شعله‌اش به خاطر تلاش و محبت اوست که در کاخ شاه بر روی مشعل می‌سوزد.

هوش مصنوعی: پادشاهی که در هر تنفسش به بندگی‌اش ادامه می‌دهد، با شکوه و ثروت بسیار به جلو می‌رفت.