شمارهٔ ٧۶٨

هوش مصنوعی: گفتم ای دل، تویی که تمام عمر به دنبال اهداف و خواسته‌های خود بوده‌ای و در این راه موفق شده‌ای.

هوش مصنوعی: فکر و اندیشه‌ات در جست‌وجوی رازهای هستی فراتر از مکان‌های مادی رفته و به جایی دست یافته که از محدودیت‌های مکان آزاد شده است.

هوش مصنوعی: زمانی که شعر می‌نویسی، یاد تو مانند ابرهای بهاری پر از جواهرات درخشان می‌شود و زیبایی‌هایش را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر دوران ناپایدار بر تو برتری جست، بدان که با قدرت بخت جوان، بر او چیره‌ای.

هوش مصنوعی: هر زمان که فکر و خواسته‌ی تو نمایان شده، مانند ذره‌ای در سایه، پنهان گشته است.

هوش مصنوعی: اکنون بگو به چه دلیلی در بین مردم، مردی مانند شخصی مهربان و بخشنده در اوج محبوبیت قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: دل با زبانی عاقلانه ندا می‌کند که حقیقتاً سرمایه زندگی همانند آب روان است.

هوش مصنوعی: او گفت که تمام فضایل، آداب، علم و حلم که گفته شد، کم نیست، بلکه حتی بیشتر از آن هم وجود دارد.

هوش مصنوعی: اما چه سودی دارد؟ چیزی که نزد من نیست جز هنر، و آن نیز به خاطر نقص اکثر مردم زمانه شده است.

هوش مصنوعی: من شادی‌ای دارم که از ترکیب ارزش‌هایش، به من نیرو بخشیده و این نیرو، جانم را قوی کرده است.

هوش مصنوعی: ابن یمین با نیکویی و دل‌پسند تو را به نوشیدن جامی دعوت می‌کند، زیرا وضعیت او به وضوح در آسمان آشکار است.

هوش مصنوعی: بازار علم و فضیلت کساد شده و سرمایه‌ها در خطر افتاده‌اند. ارزش کالاها کاهش یافته و سودی که باید به دست آید، به زیان تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: هنر ما ارزشمند است و عیب‌جویی که به دنبال نقص‌هاست، خریدار آن هنر است. به همین دلیل، نام ما در جهان به شکلی ناشناخته و بدون معرفی باقی مانده است.