شمارهٔ ۵۵۶

هوش مصنوعی: در صبحگاهان، گاهی انسانی در گوشه‌ای نشسته و به این فکر می‌کند که چرا حالش در این سال خاص خوب نیست.

هوش مصنوعی: از چشمانم اشک می‌ریزد و از قلبم آهی بر می‌خیزد، به خاطر نعمت‌های دنیا و برای کسب مال و ثروت.

هوش مصنوعی: در این زمان، افکار و اندیشه‌ها را با هم رد و بدل کردم تا شاید دلم که در نگرانی و پریشانی است، آرام شود.

هوش مصنوعی: او پاسخ داد و گفت: به عهد این آقا نمی‌توان تکیه کرد، چرا که تصور کردن چنین چیزی بی‌معنا و خیالی ناممکن است.