شمارهٔ ٣٩۴

هوش مصنوعی: ای نسیم صبحگاهی، اگر با بخت خوب همراهی کنی، بر در دنیای ما به پناهگاه پادشاه عادلی برو.

هوش مصنوعی: خسرو جمشید، فرزندی که به خاطر زیبایی و جذابیتش حتی دریاها نیز به او حسادت می‌کنند، با دل‌سوخته و چشمی که از اشک پر شده، از دنیا می‌نگرد.

هوش مصنوعی: شمس، کسی است که در دنیا به عنوان منبع نور و هدایت شناخته می‌شود و شهرت او در شرق و غرب عالم پخش شده است.

هوش مصنوعی: کسی که هلال آسمان برایش به عنوان نشانه‌ی بزرگی و شرافت جلوه می‌کند، در حقیقت تا زمانی که به شکل نعل مرکبش برسد، به او گوشوار می‌سازد.

هوش مصنوعی: خاک درب خانه‌اش را با احترام بوسیدی و از آن پس، ای بخشنده صبحگاهی، مرا از خطرات حفظ کن.

هوش مصنوعی: وقتی از صحبت‌های طولانی‌ام در مورد شوقم فارغ شدی، این دو معنی را به طور مختصر به تو ارائه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من هیچ آرزویی در دل ابن یمین نمی‌بینم جز اینکه با چشمانم خاک پای تو را مانند سرمه به چشم بکشیم.

هوش مصنوعی: اما به خاطر حسادت، آسمان نمی‌خواهد که او در حضور تو خوشبخت و سعادتمند شود.

هوش مصنوعی: خداوند می‌داند که تو هرگز از درخت حقیقت غایب نبوده‌ای و اگر هم بوده‌ای، به قدرت فهم و درک مورد انتظار نرسیده‌ای.

هوش مصنوعی: اگر فرصتی باشد که صحبت کنم، با مهربانی تربیت کن و بگو ای امیر مشهور.

هوش مصنوعی: در میان دریای لطف و احسان تو، جهانی غرق شده است، به گونه‌ای که از آنجا هیچ موجودی را جز خود نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: ای خورشید که مایه پرورش ذرات هستی، لطف و رحمت‌های خود را بر ابن یمین بگستر.