شمارهٔ ۲ - وداع شاه شهید با اهل حرم

هوش مصنوعی: وقتی فرمانده، سوار بر اسب ذوالجناح شد، به نظر می‌رسید که خورشید از میان کوه‌ها نمایان شده است.

هوش مصنوعی: کلثوم به‌وسیله علم و دانش در برابر او قرار گرفت و زینب به‌عنوان رکاب‌دار مرکب او شد.

هوش مصنوعی: او گفت که پیش رویت می‌روم، اما روح از بدنم خارج شده است. پیش از آنکه بمیرم، باز بیا و مرا نجات بده.

هوش مصنوعی: دل و جان من بی‌تو در آتش می‌سوزند، مگر اینکه چشمان اشکبارم به آتش من آب بزنند و آن را خاموش کنند.

هوش مصنوعی: بدون تو زندگی برایم هیچ معنا ندارد. بعد از تو، هر چیزی که داشته‌ام مانند خاک بر سرم می‌افتد و روزگار برایم تیره و بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: در این دنیا اگر من کشته شوم و تو زنده باشی، برای من غیرقابل قبول است. من فدای تو هستم و همچون من هزاران نفر دیگر نیز وجود دارند که به همین شکل احساس می‌کنند.

هوش مصنوعی: بگذار تا با چهره‌ی زیبای تو زندگی‌ام را پر کنم و به من بگو کجا امیدی هست تا دوباره بهار را ببینم؟

هوش مصنوعی: سر خود را به جلو بیاور که من بر گلویت بوسه بزنم، پیش از آنکه شمر بدکار آن را از تو بردارد.

هوش مصنوعی: ما در میان این مردم بدون تو چه کنیم؟ نه می‌توانیم فرار کنیم و نه جایی برای آرامش داریم.

هوش مصنوعی: امیر شهید وقتی این حرف را شنید، آهی سوزناک از دل کشید و به شدت گریه کرد.

هوش مصنوعی: گفت که برای درمان درد فاصله، صبر بهترین داروست. دل را باید راضی کرد به مقدراتی که خداوند مقرر کرده است.

هوش مصنوعی: من وصیتی دارم که می‌خواهم از زبانم بشنوی و بعد از من به آن عمل کنی، چون این وصیت به جان من وابسته است.