شمارهٔ ۶۵

من نمی‌گویم که مرا از زندان رها کنید، یا حتی نمی‌خواهم قفسم را به جایی زیبا ببرند و دلم را شاد کنند.

هوش مصنوعی: فصل گلستان در حال سپری شدن است، ای دوستان برای خدا کمی در باغی جمع شوید و مرا به یاد بیاورید.

هوش مصنوعی: ای بلبلان! گل سرخ به باغ آمد، به خاطر خوشامدش همه با شادی فریاد بزنید.

هوش مصنوعی: به یاد این پرنده‌ای که در قفس اسیر شده، ای پرندگان، هنگامی که زیبایی گل و لاله و شمشاد را می‌نگرید، به حال او نیز بیندیشید.

هوش مصنوعی: هر کسی که از شما پرنده‌ای را در قفس نگه داشته، آن را آزاد کند و در باغی به یاد من رها سازد.

هوش مصنوعی: اگر آشیانه‌ام بسوزد، نگران نباشید. به آن فکر کنید که خانه‌ی صیاد ویران می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر شمع به خاطر وزش باد نابود شد، نباید تعجب کنید. زیرا یاد پروانه و وجود آن نیز به سادگی در حال از بین رفتن است.

هوش مصنوعی: کوه بیستون در مسیر شما قرار دارد، پس نگذارید خبری از شیرین باعث ناراحتی و اندوه دل فرهاد شود.

هوش مصنوعی: در این جهان، ظلم و ستم باعث می‌شود عمر جوانان به سرعت بگذرد. ای بزرگواران وطن، برای خداوند لطف کنید و از این وضعیت جلوگیری نمایید.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر ظلم و ستم شما، خانه‌ی یک مورچه ویران شود، بعید است که خانه‌ی خودتان را آباد کنید.

هوش مصنوعی: اگر در گوشهٔ ویرانهٔ زندان، بهار و آزادی را به خوشی و شکرگزاری بپذیریم، آن وقت آنچه خدا به ما عطا کرده است را ارزشمندتر می‌دانیم.