بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم

هوش مصنوعی: تو محور دایرهٔ امکانات و بهترین چیز در عالم هستی و مکان هستی.

هوش مصنوعی: تو مانند جواهراتی هستی که در دنیا وجود دارند و همچون خورشیدی که نشانه‌های عالم بالا و الهی را نمایان می‌سازد.

هوش مصنوعی: چقدر دیگر می‌خواهی در محدودیت‌های جسمانی و تعلقات دنیوی گرفتار باشی؟

هوش مصنوعی: چند وقت دیگر می‌خواهی به یک زندگی ساده و بی‌ارزش بسنده کنی و از آن دنیای بزرگ و پر از نعمت‌ها و زیبایی‌ها دور بمانی؟

هوش مصنوعی: صدها فرشته منتظر تو هستند، ای یوسف مصری، پس از چاه بیرون بیا.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در سرزمین مصر فرمانروا باشی، به مقام سلطنت در جایگاه دیدار واقعی می‌رسی.

هوش مصنوعی: در روزی که خداوند از همه روح‌ها پیمان گرفت و از آن‌ها سؤال کرد که آیا او را به عنوان پروردگارشان می‌شناسند، تو با کلام "بله" پاسخ دادی، اما اکنون به خواب غفلت رفته‌ای و از یاد او غافل شده‌ای.

هوش مصنوعی: این بیت به این مفهوم اشاره دارد که انسان باید از دانسته‌های عقلانی و معنوی استفاده کند و تنها به تجربه‌های حسّی اکتفا نکند. زندگی در دنیای مادی و ظاهری نمی‌تواند دائمی باشد و در نهایت، نیاز داریم به شناخت عمیق‌تری از واقعیت‌ها و اصول زندگی. به عبارتی، تا کی باید از درک عمیق و عقلانی دور بمانیم و در دام فریب‌های دنیوی گرفتار شویم؟

هوش مصنوعی: از سرزمین و مکان اصلی خود، هیچ کمکی نیست که به یاد تو همواره، در لذت و خوشی باشم.

هوش مصنوعی: نه اشکی از چشمانت سرازیر است، نه رنگ چهره‌ات زرد و بیمار. وای بر تو که چقدر بی‌عاطفه و بی‌دردی!

هوش مصنوعی: لحظه‌ای به خودت بیندیش و ببین که به چه چیزی یا کسی علاقه‌مند هستی و با چه کسی رابطه داری.

هوش مصنوعی: از این خواب عمیق بیدار شو و سر خود را بلند کن تا خبری از عالم اول بگیری.