بخش ۱۳ - علی سبیل التمثیل

در شهر هرات بیوه‌زنی بود کهنه‌رند و حیله‌باز.

نامش بی‌بی تمیز خالدار بود که همیشه بر سر نماز بود. (یعنی هم تمیز بود و هم خالی در یک جای بخصوص داشت که همه آن‌را دیده بودند)

با وضوی صبح، نماز شام را بجا می‌آورد و آدم‌های آرزومند بسیاری را به‌آرزویشان می‌رساند.

هرگز شیشه مرکبش از قلم خالی نمی‌شد! و بر مراد هرکسی، می‌زد رقم

در برآوردن آرزوی اراذل و اوباش، چرخ آسیاب او همیشه در گردش بود!

از زیر هر کس که به آرامی و ناز برمی‌خاست، در همان لحظه سرگرم عبادت و نماز می‌شد (بدون اینکه طهارت کند و غسل کند)

هر کسی که به نزد او می‌آمد، از او می‌خواست که برایش دعا کند، او به جای اینکه دستش را بلند کند، پاهایش را بالا می‌برد.

هوش مصنوعی: درهای بهشت برای واردشدگان باز است و برای کسانی که عمل نیک انجام می‌دهند، مقام و منزلت بالایی دارد.

رندکی به او گفت از کار تو پرسشی برای من درست شده؛

از این آمیزش‌های پی‌در پی، این وضوی تو باطل نمی‌شود؟

آداب این وضو را به‌من هم یاد بده.

وضوی تو از سنگ و فلز هم محکم‌تر است وضو نیست سد اسکندر است.