غزل شمارهٔ ۲

هوش مصنوعی: ای خاک در آستانت، مثل سرمه‌ای است که به چشم می‌زنند تا بینایی را افزایش دهد. در حالی که تو را مدح می‌گوییم، زبان ما به احترام تو خم می‌شود و در برابر عظمت تو سر فرود می‌آورد.

هوش مصنوعی: گرد پای زائرت، به خاطر بلندی‌ات بر سر فریدون نمی‌نشیند از روی حقارت.

هوش مصنوعی: در باغ تو، جمعی از فرشتگان به خاطر عظمت و جلال تو، با اشاره و اشاره‌ای با یکدیگر صحبت می‌کنند.

هوش مصنوعی: هر صبح، زمانی که روح قدس به دور چشمهٔ خورشید می‌چرخد و جهت زیارت آن را غسل می‌دهد.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، به فریاد کسی که بی‌فایده زندگی کرده برس، زیرا او جز ناراحتی و زیان هیچ دستاوردی از عمر خود نداشته است.