دوبیتی شمارهٔ ۴۷

خوش به‌حال آنها که هر شب تو را می‌بینند و با تو می‌نشینند و هم‌صحبت تو می‌شوند.

من که توان و پای آن را ندارم که بیایم و تو را ببینم پس می‌روم آنها را می‌بینم که تو را می‌بینند.