غزل شمارهٔ ۱

باباافضل کاشانی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱

ای پریشان کرده عمدا، زلف عنبربیز را

بر دل من دشنه داده غمزهٔ خونریز را

شد فروزان آتش سودایت اندر جان و دل

درفکن در جام بی‌رنگ آب رنگ آمیز را

می پیاپی، بی محابا ده، میندیش از حریف

یاد می‌دار این دو بیت گفته دست‌آویز را

گر حریفی از دمادم سر بپیچاند رواست

بر کف من نه، که پور زال به شبدیز را

جان من می را و قالب خاک را و دل تو را

وین سر طناز پر وسواس تیغ تیز را

غزل شمارهٔ ۲: در مقامی که رسد زو به دل و جان آسیب

اطلاعات

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: الف. رسته

تعداد ابیات: 5

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

ای پریشان کرده عمدا، زلف عنبربیز را

بر دل من دشنه داده غمزهٔ خونریز را

شد فروزان آتش سودایت اندر جان و دل

درفکن در جام بی‌رنگ آب رنگ آمیز را

هوش مصنوعی: آتش عشق تو در جان و دل من شعله‌ور شده است، حالا با این احساسات پرشور، در ظرفی که آب بی‌رنگی دارد، رنگی به آن بزن.

می پیاپی، بی محابا ده، میندیش از حریف

یاد می‌دار این دو بیت گفته دست‌آویز را

هوش مصنوعی: به نوشیدن مشغول باش و بدون نگرانی می، بنوش. نگران نباش که دیگران چه می‌گویند. به یاد داشته باش که این دو بیت به خاطر تفریح و لذت گفته شده‌اند.

گر حریفی از دمادم سر بپیچاند رواست

بر کف من نه، که پور زال به شبدیز را

هوش مصنوعی: اگر کسی در هر لحظه از خود رفتاری ناشیانه نشان دهد، این برای من قابل قبول نیست، زیرا من مانند پسر زال سوار بر شبدیز، نباید این رفتار را بپذیرم.

جان من می را و قالب خاک را و دل تو را

وین سر طناز پر وسواس تیغ تیز را

هوش مصنوعی: من، جانم را برای می و نوشیدنی می‌گذارم، جسم خاکی‌ام را به کنار می‌زنم و به دل تو عشق می‌ورزم، در حالی که این سرکش و مغرور با تیغی تیز و برافراشته در دلم وسواس می‌کند.