شمارهٔ ۱۱
آیتی بیرجندی
»
گزیدهٔ اشعار
»
شمارهٔ ۱۱
ای که چون شمس و قمر طلعت زیباست تو را
آیت حسن ازل روی دل آراست تو را
وصف روی تو همین است که استاد ازل
آنچنانی که تو خود خواستی آراست تو را
گرنه ای جنت موعود تو ای حور سرشت
از چه رو کوثر لب، قامت طوبی است تو را
طوق و تاج و مه و خورشید تو را شاید و بس
که ز رخ آیت شاهی همه پیداست تو را
نیست روزی که در این شهر دلی گم نشود
مخزن گم شده ها زلف چلپاست تو را
شیخ را عاقبت از مدرسه آورد به دیر
فتنه ها زیر سر نرگس شهلاست تو را
تا دهی روح به من، لب به تبسم بگشای
ای که بر کنج لبت خال مسیحاست تو را
هر که بیند رخت از خویش فراموش کند
این چه سری است که در طلعت زیباست تو را
یاد یاران بود ای دوست به دولت پیوند
بر همین خلق نکو نیز خدا خواست تو را
آیتی ذکر تو می کرد به هر محفل و بزم
شیخ هم معتقد شیوه شیواست تو را
شمارهٔ ۱۰: خوش است موسم اردیبهشت و باغ صفا
شمارهٔ ۱۲: ز لعل روح فزا، زنده کن دل ما را
اطلاعات
وزن:
فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
قالب شعری:
غزل
منبع اولیه:
مصطفی علیزاده
تعداد ابیات:
10
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
