بخش ۴ - الحكایة و التمثیل

هوش مصنوعی: زمانی که هاروت و ماروت به خاطر گناهشان سقوط کردند، به عمق چاهی در زمین افتادند.

هوش مصنوعی: هر دو نفر را به دار آویختند تا درون چاه، خون بریزد.

هوش مصنوعی: دو نفر به شدت تشنه‌اند، زیرا آتش عشق در دل‌هایشان شعله‌ور شده است.

هوش مصنوعی: تشنگی آن‌قدر بر آن دو غالب شد که از افسردگی و غم، جان‌شان به لب رسید.

هوش مصنوعی: هر دو نفر به شدت از تشنگی رنج می‌بردند و حالتی مشابه آتش تشنه پیدا کرده بودند که بیشتر می‌سوزانیدند.

هوش مصنوعی: در عمق چاه آب زلالی وجود دارد که تا لبه چاه تنها یک انگشت فاصله است.

هوش مصنوعی: لبان ایشان به آنجا نمی‌رسید و نه آب چاه به سطحی بالاتر می‌رسید.

هوش مصنوعی: در دما و گرما، در حالی که تشنگی آنها را به مرگ می‌کشاند، دراز کشیده و به آب نگاه می‌کردند.

هوش مصنوعی: اگر تشنگی آنها یکسان بود، در کنار همان آب، صد هزار نفر سیراب می‌شدند.

هوش مصنوعی: در کنار آب، دو نفر به خاطر تشنگی لب‌هایشان خشک شده بود و جانشان در عذاب بود، واقعاً تعجب‌برانگیز است.

هوش مصنوعی: در هر زمانی که التماس بیشتری برای آب داشتند، جالب اینجاست که آبی چنین نزدیکشان بود.

هوش مصنوعی: این دنیا پر از افرادی است که به دنبال کسب خواسته‌های خود هستند و جالب اینجاست که آبی برای رفع تشنگی آن‌ها وجود ندارد.

هوش مصنوعی: همه در آب غرق هستند و هیچ‌کس از این وضعیت آگاهی ندارد، یا نمی‌بینند یا خودشان راه خروجی ندارند.