بخش ۹ - الحكایة ‌و التمثیل

هوش مصنوعی: در شهر ما، مردی محترم به ناگاه دیوانه شد و به یکباره از عقل و درک خود بی‌خبر گشت.

هوش مصنوعی: او نه پوششی داشت و نه غذایی به کسی تعارف کرد؛ لقمه‌ای بی‌زحمت برای خودش برداشت.

هوش مصنوعی: به مدت پنجاه سال، او مانند یک دیوانه بود و در دنیای افسانه‌ها و قصه‌های کودکان زندگی می‌کرد.

هوش مصنوعی: سیم از دست رفته است، اما مانند طلا در هر جایی که هست، به دنبال در می‌گردد و در خاک هر در، باقی مانده است.

هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک و دل‌ام آتشین است، اما لب‌هایم را بسته‌ام و در برابر سختی‌ها سکوت کرده‌ام.

هوش مصنوعی: یک روز جوانی را دیدم که به زیبایی خود را آراسته بود و در حال نمایش خود بود.

هوش مصنوعی: آن شخص بزرگوار پا در مسجد گذاشت، زیرا وقت نماز برای آن جوان فرا رسیده بود.

هوش مصنوعی: پیر دیوانه به او گفت: "ای پسر، زودتر برو گم شو و از اینجا دور شو."

هوش مصنوعی: چون من در دل و جان خود به تلاش‌ها و کارهای سخت پرداخته‌ام، پس مانند تو نیز بارها و بارها به این مسیر استمرار و استقامت داده‌ام.

هوش مصنوعی: من همواره در حال عبادت و پرستش حق بودم، اما تأثیر آن در من به گونه‌ای است که به شکست رسیدم.

هوش مصنوعی: اگر مانند من دلبسته و دیوانه‌ی عشق هستی، پس باید این‌گونه زندگی کنی؛ و اگر به شوق گوارایی و طعم زندگی می‌خواهی، باید این‌گونه بچشی.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به هدفت عجله نکن و صبر کن تا به موقع موقعیت مناسب را به دست آوری. به جای اینکه به دنبال فرصت‌های فوری باشی، بهتر است منتظر بمانی تا زمانی برسد که شایسته‌اش هستی.